De Bertanja's, Beesten en Biljarten

Vanmorgen zijn we laat opgestaan, het was al bijna 9 uur. De reden: gisteravond voor het eerst sinds lange tijd op stap geweest.

En dat begon al vroeg: om vijf uur begon het verjaardagsfeest van de Bertanja's, Bert en Anja uit Siyut (zie hierboven). Een borrel bij Hoek van  Holland, gevolgd door een diner bij Kasuma. Beide dus op het strand, we waren met ruim dertig mensen en het was er erg gezellig.

Zó gezellig, dat we bij thuiskomst besloten om nog maar geen eind aan de avond te maken dus rond 23 uur reisden we af naar Angel’s. Daar vertrok net de politie, die met 20 man sterk drie flessen drank in beslag kwamen nemen. Het loopt tegen Nyepi, de collecte-machine maakt weer overuren.

Nyepi....en dus ook Ogoh Ogoh. De mooiste wagens maar ook de afschuwelijkste monsters zijn deze dagen te bewonderen op de straten van Bali. Een paar voorbeelden van al het moois en lelijks dat te zien is, hebben we hier bij gezet. Iedere gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

Desalniettemin: Angel’s, biljarten bij On-On, nog een laatste drankjes bij TKS en naar huis. Vanmorgen niet helemaal okselfris, en we (twee Peters, één Tiny) gaan zometeen naar Uluwatu. De hitte daar zal ons opbreken...

Steffie niet, die gaat Elise naar een feestje brengen en Hans is bezig met de opvoeding van Sari.

Donderdagmorgen

Er hangt een waas over de afgelopen dagen. Ze zijn voorbij gegaan, maar op één of andere manier lijkt het of de tijd stilstaat. Wat is er gebeurd:

Zondagavond, nadat de dokter is vertrokken, hebben we de airco in de studio waar Chica lag, flink koud gezet omdat we haar pas de volgende dag wilden begraven. We hebben een borrel op haar nagedachtenis genomen en zijn toch maar de garnalen-sateh gaan barbecuen die Steffie had gemaakt.

We zijn ook gaan slapen, hoewel ik het bijna half vijf heb zien worden naast Chica en Steffie toen al weer wakker was. Sari heeft een hele tijd geprobeerd Chica wakker te krijgen door over haar snuit te likken en haar uit te dagen om te spelen. Uiteindelijk heeft ze de moed opgegeven en is naast haar kop gaan slapen.

Maandagmorgen hebben we haar begraven naast haar vriendinnetje Laika, voor de tempel in de tuin. Sari zat erbij te kijken en snapt nu wel dat Chica echt dood is; ze zit er maar sipjes bij. Onze droom om onze twee Sennenhonden hier in de tuin te hebben is wel op een heel andere manier uitgekomen dan we hadden gedacht.

Ik ben met Peter een grafsteentje voor Chica gaan bestellen. Dinsdag klaar. Elise is maandag naar school geweest en was trots: ze had maar vijf keer gehuild. We zijn even naar Hoek van Holland geweest en hebben ’s avonds gegeten bij Swastika.

Dinsdag: de deur uit, weg. Op de brommer zijn we met Peter en Tiny de heuvels en de rijstvelden in gegaan, voorbij Ubud. Tegal Lalang, Tampak Siring; iets boven de 500 meter boven zeeniveau. Koeler.

Overal zie je de voorbereidingen voor Ogoh Ogoh, Oudejaarsavond op z’n Balinees dat aanstaande maandag plaats vindt. Peter heeft mooie foto's gemaakt va de trip: kijk hier voor zijn verslag. Op de terugweg Chica’s steen opgehaald. Ondanks dat ik op een papiertje haar naam had opgeschreven, zagen ze toch weer kans om er “Ghica” van te maken. Voorlopig ligt er in ieder geval iets, ik laat wel een andere maken en nu ergens anders.

Carl is langs gekomen met Bentley, zijn labrador-teef die naast Chica lag en erg op haar gesteld was, om afscheid te nemen.

’s Avonds naar KKN, waar de vis nog steeds uitstekend is. En waar de aankleding trouwens steeds verder afstand neemt van wat het ooit was: weer nieuwe stoelen, mooie tafels: het lijkt in de verste verte niet meer op de plastic stoeltjes en zelfgetimmerde tafels van een jaar geleden.

Woensdag kwamen Paul, Bert en Anja bij Hans bridgen. Peter en ik zijn naar de driving range geweest, waar ik mocht constateren dat drie weken niet golfen me weer hebben teruggezet naar niveau 0. Nyoman had voor de bridgers de lunch geregeld, wij zijn naar Kami Sama gegaan. Chica lag daar graag onder de bomen, het is daar overdag heerlijk koel, ook door de zeewind. Het zwembad maar eens schoongemaakt.

De compound van Jos naast ons schiet verschrikkelijk snel op. De muren van de bediendenwoningen en de gastenverblijven staan al overeind, de raamkozijnen zitten er al in en zo te zien beginnen ze nu aan zijn eigen huis. Ongelooflijk.

Woensdagavond met Elise naar karate. We hebben een boel in te halen.

18 november 2003 - 7 maart 2010

Chica heeft het niet gehaald. Vanmiddag kreeg ze ademhalingsproblemen waaraan ze is overleden. Alle indicaties waren goed, we dachten dat ze op de weg terug was naar een gezond leven. Het heeft niet zo mogen zijn. We moeten verder zonder haar, onze geweldige vriendin. Om je een beperkt beeld te geven van wat ze voor ons betekent, onderstaande foto's.

Hier is Chica nog bij haar moeder, Zara van de Samaika. Die haalt haar voorzichtig bij Steffie weg, maar ze mag al wel even bij Elise op schoot. Dit is een paar weken voor ze bij ons komt wonen.

's Middags om vijf uur kwam ze binnen en schoof direct onder een barkruk bij de keuken. Bang voor ons, bang voor de nieuwe omgeving, helemaal alleen zonder haar mama, broertjes en zusjes. Ze heeft de eerste nacht veel gejankt.

De volgende dag naar buiten, wat uitgebreider kennis maken met onze eigen pups. In het begin nog even onwennig, dat gereserveerde hebben alle Grote Zwitserse Sennenhonden - en Kleine Zwitsers dus ook. Maar daarna waren het dikke vrienden, en dat is altijd zo gebleven.

In de rangorde van de roedel was al snel wel helder dat Elise voor Chica niet echt een baasje was: een speelkameraadje, waar ze alles van mocht afpakken, vooral schoenen, om die lekker op te knauwen. Maar ook degene die ze moest beschermen en die alles, maar dan ook alles mocht: de bench van Chica was ook de bench van Elise.

Die bench (waar ze nu lekker lui in ligt) was al snel te klein; hier is ze ongeveer een half jaar oud en ze past er nog maar net in. Al snel moest er een andere komen; bij de pony-fokkerij hadden ze er nog eentje.







Één van de speeltjes van Elise die favoriet was bij Chica: de Skippy-bal. Meestal hing ze er met twee voorpoten overheen, en dan die bal naar voren duwen...geen gezicht, maar ze had de grootste lol.

Foto's maken voor onze kerstkaart, Chica was een jaar oud. Ze bleef maar vrolijk poseren, maar steeds stond er wel één van de anderen verkeerd op. Ogen dicht, rare grijns, dat soort dingen. Pas toen ze er genoeg van had, was er een goede foto.

Van  ons dan. Chica vond het welletjes en dat is goed te zien.

Moe van het spelen? Voor Elise was er altijd een kussen.

Samen met Laika, toen nog een pup en al snel door Chica geadopteerd. Ze waren dol op elkaar, we keken uit naar de hereniging van die twee hier op Bali. Dat heeft niet zo mogen zijn.

Poseren bij ons in de tuin: Bella (Berner Sennen), Laika (Entlebucher) en Chica (Grote Zwitser). Een Appenzeller ontbrak, anders hadden we het plaatje van Sennenhonden compleet gehad.  Zij hebben dat niet gemist; met zijn drietjes hebben ze een geweldige middag gehad.

Versgemaaid gras, even rollen en daarna heerlijk slapen...soms lag een van ons er naast omdat ze zo gezellig snurkte.

Hier samen met Aaron, de Tibetaanse mastiff van David en Jolanda, waar ze een jaar logeerde omdat we haar maar niet naar Bali kregen.

En hieronder: met hun mee naar het strand in Nederland. Genieten!

Net op Bali aangekomen: even kennismaken met de mensen van de warung naast ons huis. Die hadden nog nooit zo'n enorm beest gezien...

Al snel was het huis haar terrein geworden.
Één van onze favoriete foto's: die blijdschap op haar koppie.....

Sari, na Laika de tweede pup die zich mocht verheugen in het surrogaat-moederschap van Chica. Sari mocht alles, sliep op Chica's kussen en kreeg haar kluif. En dankzij Chica kan Sari al zitten op bevel, volgen, buiten plassen, komen als je haar roept - en ze zijn ontzettend lief voor elkaar.

De laatste goede foto van Chica. Hier leek er nog niets aan de hand. Een kat sprong van schrik het zwembad in toen Chica binnenkwam na het uitlaten. En blaffen! Die avond was ze op het oog gezond; de volgende dag viel ze om toen ze de keuken uitliep en begon de afschuwelijke periode die nu voor haar ten einde is gekomen.







Vandaag, 7 maart 2010 om 18.30 heeft Chica haar strijd op moeten geven. Ze leek op de weg terug, maar uiteindelijk was haar wil groter dan wat ze nog aan lichamelijke energie had. We zijn er allemaal kapot van: Steffie, Robrecht, Elise en Peter uiteraard maar ook haar pleegouders David en Jolanda. Maar we weten dat iedereen die het voorrecht heeft gehad om haar te kennen, daar veel verdriet van heeft.

Allen die haar hebben gesteund, hebben gemaild, gereageerd, gebeld, haar hebben opgezocht, cadeautjes hebben gestuurd en gebracht: dank jullie wel. Het heeft haar zeker geholpen, er is een hond gestorven die vocht tot haar laatste snik omdat ze niet dood wìlde.

En nog een speciaal woord aan de doktoren, vooral aan dokter Widari die nog heeft geprobeerd haar hier thuis te reanimeren en in tranen is vertrokken: jullie hebben er alles aan gedaan, zijn blijven knokken met alles wat je hebt. Ze was het waard, jullie hadden een beter resultaat verdiend. De goden hebben anders beslist.

En dappere Chica, bedankt voor alle liefde die je ons hebt gegeven en wat je ons hebt geleerd. Tot ziens schat. We zullen je nooit vergeten - tot ziens.

..........................................................................................................

Our darling closed her eyes today,

Her head was in our hands,

She tried to live, wanted to stay,

While she could not even stand.

The thoughts that scurried through our heads,

As we held her in our arms,

Were of our shared and wonderful years,

And her many, many charms.

Today she gave her last sweet nudge,

With that intense "I love you" gaze,

And made our  hearts, so filled with tears

Smile upon our joy filled days.

Then the Gods appeared to us,

And said: Please cry no more

We want you all to re-unite

So we installed a doggy door.

At the dogwash

Zondag – het uur dat Chica het meeste vreest is aangebroken.

Ze wordt gewassen.

Voor hen, die Chica niet zo heel goed kennen: het is een hond die geen plas of poel vuil water kan zien, of ze moet en zal er in. Bij voorkeur zo, dat ze ons erbij kan natspatten. Heerlijk door een modderplas sjouwen en dan thuis op de net schoongemaakte vloer gaan liggen, liefst op verschillende plaatsen zodat ze overal plekken modder kan achterlaten: het is haar lust en haar leven.

Maar kom aan met een bak schoon water en – o gruwel – zeep, en je treft een hond aan die zich panisch en met hand en tand verzet tegen ieder contact met het geringste spatje water.

Desalniettemin: dokter Widari had gezegd: “was haar!” en wie zijn wij om dan te weigeren?

Chica’s vacht rook nog naar het ziekenhuis, dus wij konden ons goed voorstellen dat die lucht voor haarzelf nou ook niet de prettigste associaties opriep.

Hoe was je een hond? Een cursus in acht stappen met instructieve afbeeldingen.

1) leg de hond languit op één zijde.
2) Besproei haar met een mengsel van desinfecteringsmiddel en water. Doe dat met een plantenspuit in de ene hand, zodat je de kop van het tegenstribbelende slachtoffer op de grond kunt houden met de andere.

3) Was het arme dier vervolgens met een in schoon water gedoopte spons verder af. Ook hier geldt: één hand voor de spons, één hand voor de hond.
4) Draai de hond om op een droge handdoek, zodat de andere zijkant van het zielige beest boven ligt. Stoor je niet aan gejank, tegenstribbelen, bijten en een verwijtende blik.
5) Herhaal stappen 1 t/m 3

6) Zet de nadruipende en licht chagrijnige patiënt overeind en droog haar af met de handdoek uit stap 4.
7) Ruik aan haar vacht. Ruikt ze naar Chica? Vervolg met stap 8. Ruikt ze naar ziekenhuis? Ga naar stap 1.

8) Werk aan het herstel van de relatie met je hond door te zeggen dat het je spijt, er geen ander is dan zij en door haar te knuffelen. Zie ook de brochure voor mannen “Wat te doen als je je trouwdag bent vergeten.”  maar geef een bot in plaats van bloemen. (Sorry, ik had net mijn ogen dicht op de foto)


Verder vertikt Chica het vandaag weer om te eten. Om één uur ’s middags hebben we haar met dwangvoeding toegediend: twee broodjes (10 uur), een pakje pedigree puppyvoer (brokjes in saus, 11 uur), kip in bouillon (12 uur). Van de laatste heeft ze een paar happen zelf genomen, dus we gaan vooruit. Over een half uurtje krijgt ze weer eten, maar deze keer met een toevoeging: Steffie heeft proteïnepoeder met toegevoegde koolhydraten en vetten gekocht, spul voor bodybuilders die snel hun spiermassa willen vergroten. Dat gaat Chica ook doen, wat ons betreft.

De resultaten van haar bloedtest zijn goed: hoewel haar PCV maar een beetje is gestegen (van 25 naar 26, moet minstens 39 zijn) is haar gehalte witte bloedlichaampjes gezakt van 70 naar 23 (moet 17 zijn). Het lijkt er daarom op dat ze haar infectie heeft overwonnen. Daarbij aangetekend dat het abces dat is verwijderd ook veel invloed op haar bloedkwaliteit en eetlust heeft (gehad), is dit een hoopvol bericht. Dr. Widari is tevreden en wij dus ook.

Ander nieuws: gisteravond zijn we bij Bonsai wezen eten (zie ons hier proberen wijs te worden uit het menu), het was een mooie en droge avond en daarmee prima geschikt voor het strand. Vanavond hebben we een barbecue van garnalen en vis thuis. En morgen maar eens zien of we iets actiefs kunnen gaan doen. In ieder geval gaat Chica morgenochtend vroeg mee naar buiten. Nog niet naar het strand, maar wel even de straat op.

Een zonnige zorgelijke zaterdag met een update

Om er maar eens een alliteratie in te gooien.

Gisteravond hebben we Peter en Tiny van Ngurah Rai opgehaald. Ze zullen ongeveer een maand bij ons blijven en hebben een onbehoorlijke partij Echte Hollandse Waar meegenomen: een hele berg potten Calvé pindakaas (eerlijk te verdelen tussen Chica en ons), een stapel belegen kaas...heerlijk.

Tiny en Peter zijn voor het eerst op Bali en krijgen dus een hoop nieuwe indrukken te verwerken -denken wij. Om daar een idee van te krijgen kun je op HUN weblog kijken: het Blog van Peter en Tiny. Het staat hiernaast ook in de lijst van links.

Vandaag is zonnig, mooi weer. Chica is koortsvrij maar ze vertikt het om te eten. Bovendien lijkt het alsof ze moeite heeft met ademhalen. Ze ligt in ieder geval lethargisch en onverschillig voor alles wat er gebeurt voor zich uit te kijken. Een middelbare scholier op maandag zou er jaloers op zijn, op die houding.

We hebben dat even aangekeken maar omdat ze gisteren ook al niet wilde eten en ze nou niet bepaald de conditie heeft waarbij je zegt: “och, een paar dagen vasten kan geen kwaad”, hebben we de dokter gebeld. Komen aub en graag een beetje snel.

Overigens hebben we vanmorgen, tijdens een eerste kleine rondje Sanur (Hardy’s, Batujimbar) met Peter en Tiny van alle kanten de vraag gekregen hoe het met Chica was. Ze moest eens weten hoe iedereen hier en in Europa met haar meeleeft ...




*UPDATE*
De dokter is gekomen en heeft Chica onderzocht. In een notendop:

1) Door het verlies van haar milt moet ze de interne balans van het aanmaken van de verschillende soorten bloedlichaampjes opnieuw vinden. Dat proces (lever, nieren en merg moeten de taak van de milt verdelen) gaat vanzelf, maar tijdens die periode zal ze minder energie kunnen hebben en minder eetlust.
2) Haar oren zijn door haar zwakke conditie en ziek zijn vervuild aan de binnenkant. Die zijn nu schoongemaakt. Vuile oren betekenen bij een zwakke hond: geen eetlust. Nooit geweten. Morgen gaan we Chica sowieso eens goed wassen. Het is niet de gewoonte bij een Grote Zwitser, maar helemaal schoon zijn helpt. Kijk jezelf maar eens, hoe je opknapt als je goed gewassen bent na een griepaanval. Of zo.
3) In haar linker-achterpoot, waar ze zo mankte, zat een abces. Dat is leeggetrokken. Afgezien van het blaffen van de pijn van Chica zal ik geen verdere details geven om je eetlust niet te bederven.
4) Nou okee: bij mij kwam de associatie met een frites speciaal die door een dronken carnavalsganger was opgegeten en daarna toch maar op straat gelegd.
5) Sorry. Ik kon het niet laten.
6) Dat abces kon wel eens de (mede-)veroorzaker zijn van die verhoging in haar temperatuur en de vele witte bloedlichaampjes – en een gebrek aan eetlust.
7) Als Chica niet gaat eten, moet ze terug naar de kliniek en aan het infuus. We kunnen haar ook dwangmatig voederen.
8) Chica spreekt Indonesisch want na dat dreigement is ze begonnen te eten. Brood voorlopig, maar het is een begin.
9) Er is bloed afgenomen en op het oog is haar PCV weer flink gestegen. Morgen de uitslag.
10) Joepie. Ze houdt ons zo lekker bezig......dokter Widari (hier  op de foto) ook. Normaal doet die geen huisbezoeken, maar voor Chica heeft ze een uitzondering gemaakt.

Een chagrijnige vrijdag

Nou ja: een beetje dan. Chica heeft een rothumeur, wil bijna niet eten en ligt op het terras boos te blaffen naar iedereen die langsloopt. Het regent. En het regent. Afgewisseld met af en toe een bui. Zoals je op bijgaande foto kunt zien van Nyoman die de gestreken was droog naar binnen probeert te krijgen.

Wel leuk: vanmorgen Hans weggebracht naar Siyut, hij was door Bert en Anja uitgenodigd om te komen bridgen. De weg erheen was een drama; de Bypass waarover we moeten wordt verbreed en zoals dat dan gaat: voor iets beter wordt, wordt het eerst een heel stuk slechter. Net Nederland.

Maar we hebben het gehaald en Hans gaat zijn bridge-vaardigheden vandaag afstoffen. Vanmiddag wordt hij netjes teruggebracht, dus ik hoef de Bypass maar één keer over. Neem van mij aan: die weg heen en terug rijden in strijd met tientallen vrachtwagens met dronken chauffers die “wie het eerst bij Petrus is” spelen, elkaar inhalen op plaatsen waar het echt onmogelijk is (ik werd verdorie links ingehaald door een vrachtauto die vervolgens  de vrachtwagen vóór me rechts inhaalde, ons daarbij van de weg drukkend) en dat alles omringd door honderden brommers, waarop hele families, die worden bestuurd door de debiele broertjes van voornoemde chauffeurs......het is een ervaring om nooit te vergeten. In het woordenboek heet dat “trauma”, geloof ik.

Omdat het te slap geveerde linker-achterwiel van de Toyota nu steeds sneller tegen de wielkast aanslaat als we door een kuil rijden (en daar hadden we er onderweg genoeg van!) ben ik op de terugweg langs mijn vrienden van Generasi gegaan. Die hebben de achtervering (bladveren) gereviseerd door er nieuwe veerbladen onder te zetten en ze hebben de auto ook nog even een centimetertje extra verhoogd. Nou, dat achterwiel raakt echt de wielkast niet meer. Op de terugweg kwamen mijn tussenwervelschijven vloekend uit mijn ruggengraat om me te melden dat “een beetje stugge vering” het eufemisme van de eeuw is in relatie tot de Toyota en dat wij onze achternaam binnenkort mogen wijzigen in Herniakens. Het zij zo.

Wel heb ik Gede gevraagd om straks met zijn busje te komen en met mij naar het vliegveld te gaan om Peter en Tiny op te halen. Als ik ze in de Toyota haal, willen ze ter hoogte van Kuta al weer terug naar Nederland vrees ik. Desnoods lopend.

O ja: ik heb de dokter van Chica maar eens gemeld. In verband met haar conditie hadden ze besloten om niet afgelopen woensdag (de 3e) te komen, maar dat uit te stellen tot de 13e. Nu weten wij dat ook.

Koortsvrij?

Vanochtend vroeg nog 40,3 maar al snel daalde Chica's temperatuur naar een voor honden normale waarde van 38,8. Ze eet goed (kip en geit vermengd met haar normale brokken lam/rijst), ligt vooral graag in de studio maar moet er met haar revalidatie-therapeuten (Stef en Peter) toch regelmatig uit om even door de tuin te wandelen /sjokken.

Haar ademhaling wordt steeds minder snel, wat kan duiden op verdere toename van het aantal rode bloedlichaampjes in haar lijf: haar vermogen tot zuurstoftransport neemt dan toe en dus ook haar conditie.

Vandaag komt de dokter voor een check up.....hopen we.

Andere spannende dingen: onze bewaker Gatot is een paar weken weg - hij gaat trouwen met Wayan, het zusje van Sukur en moet daarvoor naar Java. Sukur heeft een vervanger geregeld, Juma'at. Daar hebben we kennis mee gemaakt.

Gisteren zijn Elise en ik voor het eerst na twee weken weer gaan trainen en vielen met onze neus in de boter. Sensei Rudy moet scheidsrechteren op nationale karate-kampioenschappen in Jakarta en gaf dus geen les. Dat werd overgenomen door twee sadistische heren met zwarte banden die in hun vrije tijd beroepsmilitair zijn en elkaar hebben afgewisseld bij het uitdelen van een pittige conditietraining, gericht op het versterken van trap- en slagkracht.

Elise's haar was, net als haar pak, drijf- en drijfnat. Mijn haar niet.  Ik had een handdoekje bij me.

Het huis van Jos naast ons schiet met een noodgang omhoog. Binnenkort ga ik foto's maken.

En vanmiddag gaan Hans en ik naar Hoek van Holland. Het wordt wel eens tijd.

----------------

Goed. Het is nu tien uur 's avonds dus de kans dat de dokter vandaag nog komt is vrij gering. Het is tenslotte Bali, dus er is een redelijke kans dat er morgen (vrijdag) iemand komt omdat ze tenslotte hadden beloofd afgelopen woensdag te komen. Voor afspraken op dit eiland heb je geen horloge nodig, maar een kalender. Liefst  eentje die de komende twee jaar ook bestrijkt.

Wie er wèl waren: Irene en Carl, de twee mensen die tegelijkertijd met ons een hond bij de kliniek hadden. Bentley, een donkerbruine labrador. Daar gaat het inmiddels goed mee en zij hebben steeds contact gehouden om de stand van zaken van Chica bij te houden. Naast het feit dat Carl 's nachts in de kliniek is blijven slapen en dus ook een oogje op Chica hield en ons de tip van het Circle-K brood heeft gegeven.

Hier zijn ze. Hondenliefhebbers pur sang en (hoe kan het dan ook anders) hele leuke mensen. Chica is een beetje uitgeteld op de foto maar het goede nieuws: je kunt zien dat haar Brazilian wax job inmiddels langzamerhand begint te vervagen.

Kip. Het meest veelzijdige stukje vlees.

 

Gisteravond kwam Carl op ziekenbezoek bij Chica. Hij had van alles voor haar meegenomen omdat ze zo slecht at. En inderdaad; 4 broodjes van Circle K gingen zo maar bij haar naar binnen.

We hebben nog een hele tijd zitten praten over honden en allerlei andere onderwerpen totdat Carl een SMS-je kreeg: twee van zijn honden (waaronder weer Bentley) hadden koorts en waren aan het overgeven. Dus hij kon  spoorslags naar huis om ze op te halen en door naar de kliniek.

Intussen had Steffie ook nog even een halve kip gekookt en uit elkaar geplukt en we hebben geprobeerd daar de helft van in Chica te krijgen. Tenminste: met dat idee zijn we naar Chica gegaan. Toto onze stomme verbazing verdween haar kop in de bak en met een tempo en vraatzucht die we nog nooit bij haar gezien hebben, was de bak in no time leeg. De rest erin: zelfde resultaat. Kip...ze laat haar lamsvlees er nog voor staan.

Vannacht heeft Chica een paar uur bij ons op de kamer geslapen; we hebben maar 4 keer op hoeven te staan. De eerste keer toen ze wilde plassen, de tweede keer toen ze moest p..pen, de derde keer toen ze had besloten dat ze toch liever in het gras wilde slapen en de vierde keer toen ze ons er op attendeerde dat zij weliswaar buiten was, maar dat haar bak water nog op de slaapkamer stond.

Vanochtend wilde ze weer niet eten. Temperatuur: 40,3. Nadat we haar in de studio (24 graden) hadden gelegd, daalde haar temperatuur wel tot zo'n 39,5 en heeft ze met lange tanden een boterham met pindakaas gegeten. En vervolgens: een halve kip, bliksemsnel. 

Tineke is met haar dochter op ziekenbezoek geweest. Zij had Chica de laatste keer gezond gezien op het strand en is enorm geschrokken van wat er van haar over is gebleven. Wij zijn het inmiddels al gewend en vinden het nog steeds een rotgezicht, maar ik kan me voorstellen dat mensen die haar nu voor het eerst weer zien inderdaad moeite hebben om onze grote lobbes te herkennen in het uitgemergelde dier dat hier nu ligt.  Ze heeft zelfs deuken in haar kop boven haar oogkassen, alle vet is verdwenen.

's Middags wilde Chica naar buiten; ze heeft een paar uur bij Hans voor het terras gelegen- bijgaand de foto's. Vreemd genoeg kun je daar niet zo goed op zien hoe mager ze is, maar let eens op haar heupen: die bulten bovenop, dat is haar bekken wat uitsteekt. En zelfs door haar toch behoorlijk dikke vacht kun je nu haar ribben zien.

De dokter zou vandaag komen om haar hechtingen te verwijderen en om een check up te doen. Gelukkig dachten wij, want die koorts zit ons niet lekker. Om drie uur maar eens gebeld - en de dokter heeft vandaag vrij. Upacara...

Het eten vanmiddag: kip, vermengd met geit (12.4 seconden) en een boterham met ei (2 minuten). Er moeten nog heel wat kippen in, we zijn blij dat ze er zo dol op is. Over een uurtje krijgt ze weer een halve.

Maar: ze eet tenminste, zolang ze dat blijft doen is ze op de goede weg. En ze loopt niet meer mank. Onzeker nog omdat ze zo zwak is, maar niet meer mank.

En zometeen gaan Elise en ik naar karate. Eindelijk, na ruim twee weken eens even goed afreageren.

De Processie van Echternach

Die processie gaat zoals velen weten niet heel snel: drie stappen vooruit en dan twee terug.

Chica heeft blijkbaar wat Echternachse genen; door haar zwakke conditie is het nog behoorlijk zwabberen, niet alleen tijdens het lopen maar ook op ander gebied. Vanmorgen flinke koorts (40.2) en ze wilde niet eten. Nu, om drie uur 's middags, is het al weer anders: ze heeft een boterham met pindakaas op, eentje met ei en een half pond geitenvlees - en haar temperatuur is 39.6.

Het is ook nog maar minnetjes, de verschijning van onze vroeger zo stevige dame. Haar halsband hangt heel ruim om een dun nekje en we moeten oppassen dat-ie niet over haar kop glijdt. Dat was een paar weken geleden heel anders. Ook haar altijd stevige achterkant is nu een verzameling botten: haar bekken steekt uit, ze kan amper op haar dunne poten staan.

Haar zien lopen is gewoon zielig: ze wil wel, maar ze zwaait op haar poten. Toch dwingen we haar regelmatig om wat te bewegen,  als ze een paar stappen heeft gezet gaat het al wat beter maar ze is zó snel moe...

Dat blijven eten is dus wel heel belangrijk; vetmesten is het devies! Steffie loopt net binnen, ze is terug uit Denpasar, volgehangen met tassen eten - ze heeft voor Chica kip gehaald en is die nu aan het koken. Eens kijken of ze dat ook lekker vindt.

De Dag Van De Afrekening

Vannacht was het zo maar redelijk rustig: Chica hoefde niet van het terras af de tuin in, ze heeft me alleen maar wakker gemaakt om even tegen me te blaffen en mijn  hand te likken - het was volle maan dus ze was in een romantische bui denk ik.

Vanmorgen is onze nieuwe tuinman Hasan begonnen en hij is de hele dag gebleven! Misschien komt-ie morgen nog terug ook, hij werkt in ieder geval goed door dus we zouden 'm graag houden als dat zo blijft.

En natuurlijk stond ook vandaag nog heel erg in het teken van Chica: haar temperatuur (39,5), haar eetlust  (250 gram lamsvlees, een half blik puppy-voer, een bord soep, 2 boterhammen met pindakaas, 4 boterhammen met gekookt ei tot nu toe en zometeen gaat er weer 250 gram vlees in en vanavond broodjes kip), haar stoelgang (steeds steviger, ga ik verder niet op in) en plasgedrag (Niagara Falls). Haar bewegen (nog steeds mank en moeilijk) en niet geheel onbelangrijk: de kliniek wil geld zien.

Dus mocht Petertje met zijn betaalpas op pad; de bovenstaande foto met de rekening geeft wel een aardige indruk van de aanslag op ons budget. Maar het was het alleszins waard. Medicijnen voor de komende maand hebben we ook gekregen. Chica mag a.s. woensdag stoppen met de pillen voor haar bloedwaarden en krijgt dan pijnstillers voor haar poot - als ze daarna nog mankt moet ze terug voor röntgenfoto's. De antibiotica gaat nog een paar weken door, net zoals de vitaminekuur (pillen voor mensen, leuk he?). En de waarden van haar witte bloedlichaampjes lopen lichtjes terug, wat dus ook een goed teken is.

Woensdag gaan de hechtingen er uit, de voor die dag geplande bloedtest wordt twee weken verschoven omdat ze zo goed vooruit gaat.

Dus gaan we morgen langzaam aan eens beginnen met het oppakken van de draad van het echte leven: weer eens de deur uit, anders dan naar het ziekenhuis. De draad van het golfen weer oppakken. Lunchen buiten de deur. Met Sari naar het strand / Hoek van Holland. Met Elise naar karate. Dat soort dingen.

Maar nog wel met de revalidatie van  Chica op de eerste plaats. Wie had dat durven denken?