Even schrikken....

Stel je voor: Elise is naar bed, Steffie en Rob zijn met de Jossen op stap dus vader heeft een moment voor zichzelf –lekker ’s avonds op het terras met een boek, luisteren naar de stilte (nee, geen gehamer en geslijp zo laat)......

..en toen keek ik even om me heen. En keek vooral naar wat daar op het laken zat dat in verband met stof en zo over de stoel lag naast me.

Meer dan 10 centimeter van het ene pooteinde naar het andere: een spin. Een hele grote.

Omdat ik niet wist wat voor eentje, ben ik direct in de modus gegaan die de mensheid zo siert: if you don’t know it, kill it. Het zekere voor het onzekere, dood kan-ie in ieder geval geen kwaad. Na een paar doses Baygon legde hij het loodje.

Nou ben ik er geen fan van om beesten dood te maken als daar geen gegronde reden voor is, dus vanmorgen ben ik op de onvolprezen Internets aan het zoeken gegaan. En naar alle waarschijnlijkheid heb ik een Huntsman Spider (Sparassidae) naar dat Grote Spinnenweb in de hemel gejaagd. Terwijl Huntsman Spiders helemaal geen web maken maar (de naam zegt het al) actief op jacht gaan, in plaats van lui thuis hun eten af te wachten.

En hoog op het menu van een Huntsman staat........de kakkerlak. Zo'n spin is een heel nuttig beest!

Ze doen niets, worden tot 20 centimeter groot (kijk, hier ligt er eentje lekker op z’n rug te zonnen) en ik biedt hierbij mijn excuses aan aan de overledene en zijn nabestaanden. Ik zal er nooit meer eentje dood maken.

Dit is mijn vriendje.

Hij heet Paco.

Paco is op dit moment mijn allerbeste kameraad. Weet je waarom?

Omdat de stroom hier regelmatig uitvalt. En dan vooral uitvalt op het moment dat ik:

1) 99% van een download klaar heb, die de afgelopen 3 uur alle bandbreedte heeft ingepikt. Voor niets, want ik kan opnieuw beginnen;

2) met veel pijn en moeite een b-r-i-l-j-a-n-t stuk (voor mijn doen dan) heb geschreven dat ik helaas nog niet heb opgeslagen;

3) eindelijk op level 35 ben van een on line game dat niet tussentijds bewaard kan worden;

4) bezig ben met het uploaden van foto’s voor het weblog;

5) een backup aan het maken ben.

Die laatste maak ik overigens heel regelmatig. Daar was ik heel blij mee omdat als de stroom eens nìet uitvalt, het elektriciteitsnet hele andere dingen doet. We hebben hier namelijk 220 Volt, maar dat getal moet je echt zien als een gemiddelde. Gemiddeld: het midden tussen 150 en 290 Volt, ongeveer. Soms nog minder, soms nog meer.

Computers kunnen daar niet tegen. Daarom hebben mensen hier een spannings-stabilisator tussen hun stopcontact en hun PC. Behalve ik, want ik wist dat niet en voor de hoofdprijs die wij mochten betalen voor een van de “Golden Villas” (what’s in a name?) kon de eigenaar natuurlijk niet een Stabivolt neerzetten. Of me waarschuwen. Pats: logical board van mijn anderhalf jaar oude Macbook Pro, net uit de garantie, naar de knoppen. Niet meer te repareren, alle daarop opgeslagen informatie weg. Maar ik had een recente backup!

Paco is zo’n stabiliser. En niet zo maar eentje: Paco heeft doorgestudeerd en heeft nu ook de titel UPS behaald. Dat betekent Uninterruptible Power Supply; als de stroom hier uitvalt gaat Paco gewoon door. Een half uur lang hebben we dan nog stroom op de computer, zodat alles netjes kan worden opgeslagen – en met een beetje geluk is de stroom binnen 30 minuten weer terug, zodat up- en downloaden niet wordt onderbroken.

Genoeg over Paco – er is natuurlijk veel meer. Zo is Elise afgelopen maandag met Mat&Mit op stap geweest , samen met hun moeder Donna. Aussies, erg leuke mannekes die Elise bij terugkomst “een beetje stil” noemden.

Elise? Stil? Ja. Vergeleken bij deze twee boys wel. Ze zijn ook nog muzikaal, wonen in de buurt en hebben vakantie – dus ik denk dat we deze mannen de komende tijd nog wel veel vaker zien.

Robrecht is veel weg. Zijn Balinese vriendinnetje Winda is gisteren geopereerd aan haar schildklier, dus is hij regelmatig met zijn maat Mau (mau apa?) in het Sanglah ziekenhuis te vinden. Naar ik begrijp woont haar hele familie daar nu ook en koken ze eten in de gang van de afdeling.

En wij zijn iedere dag doodop – er is veel te doen, gisteren zijn we in Kuta bij Ace spullen wezen kopen (onder andere nieuwe etensbakken voor Chica met hondenpootjes in de rand gestanst, Paco hierboven, een tuinslag op een haspel en nog veel meer razend-interessante spullen) en dankzij verschillende weg-opbrekingen (ja! Ook hier!) deden we daar best wel heel erg lang over.

En de verhuis-stress zal ook wel meehelpen denk ik. Hoe mooi het ook is/wordt: het is toch allemaal nieuw en anders, iedere dag beginnen de bouw-geluiden om half zeven en echt alleen zijn we dus nooit – gezellig, maar niet rustig....

Maar dat komt nog wel. Ooit. Eens.

Drie Dagen Duikkamp (deel 2)

Ik kwam dus van de WC en toen bleek het dat we eigenlijk al meteen naar beneden moesten om lunch te eten. toen ik beneden kwam met Lena, mochten we aan een tafeltje gaan zitten met 2 leraren (Mr. Matt Campbell en Ms. Lisa Wallace, die dus getrouwd is met Mr. Daniel Wallace) en toen moesten we luisteren naar een Franse duikinstructeur die bijna geen woord Engels sprak.
"hello everybody! i Juan. I will be your diveinstructor for the followink tree days."
"hi Mr. Juan"
"are all exited?"
en dan nog van die bladibladibla over waar we gaan duiken... ik was niet echt aan het luisteren... maar ik was niet de enige.

toen Juan eindelijk klaar was met die bladibladibla mochten we opscheppen (als in eten opscheppen) van het buffet. ik had... RIJST(ik hou van rijst maar daar het tegenovergestelde van!)! en toen ik helemaal vol zat, bleek het NATUURLIJK weer dat er french fries (frietjes) waren. ik had jammer genoeg geen honger meer...

toen gingen we een bezoekje aan het strand brengen. zwart zand dus ik had wel een beetje pijn aan mijn voeten. ja, ook met mijn slippers aan. lekker een half uurtje liggen...

toen moesten we weer naar boven om onze zwempakken aan te trekken en dan nog een kwartiertje of zo om te settelen. Kon ik eindelijk de kamer bekijken: koelkast met snacks erin waar je voor moest betalen, twee eenpersoons bedden, een terras met uitzicht op het zwembad en bergen, een tafel, een sofa, een gigantische kleerkast, een badkamer met een hele grote badkuip, toilet en wasbak met spiegel erboven en naast ieder bed een nachtkastje. Jammer genoeg moesten we snel weer naar beneden…

we waren in twee groepen verdeeld: groep één en groep twee. ik zat eigenlijk in groep twee maar omdat ik dan het enige meisje zou zijn mocht ik in groep één gaan met Lena. we moesten eerst twee tests doen: één in het water en één op papier. Groep één mocht in het water beginnen. Voordat we in het water mochten moesten we natuurlijk de duikpakken en zo passen:
- eerst de duikschoenen passen. We moesten onze Amerikaanse schoenmaat opgeven. Ik had zeven maar die was er niet. Gelukkig paste vijf mij ook. Check!
-Life jacket. Medium was te groot, junior ook, small ook maar extra small was wel goed. Check!
-snorkels/maskers. De eerste paste meteen. Medium dus. Check!
-flippers. Makkelijk! Maatje vijf dus. Check!
-het ergste: wet suits. De eerste was heel moeilijk aan te trekken en toen ik na 20 minuten klaar was, bleek het te groot te zijn. De tweede duurde maar een kwartier om het aan te trekken omdat ik het al een beetje onder de knie had. Perfect! Check!

Wet suits en duikschoenen aan en onze maskers rond onze nekken, in het water! Hé! Wat een diep zwembad! Dat zwembad was dus een van de diepste zwembaden op heel Bali.

En als je wil weten hoe het verder gaat moet je maar wachten tot ik deel 3 op het internet heb gezet!
Word dus vervolgd…

Elise

Robrecht is thuis

Gisteren hebben we (Elise en ik) met Gede de reis naar het vliegveld weer eens afgelegd.

Met Gede? Niet met de Toyota?

Euh..nee. Die staat weer op zijn vaste plekje in de bengkel, waar we zo heel af en toe de auto meekrijgen en dan een paar dagen later weer terugbrengen met een nieuw probleem. Deze keer is de elektronica perfect, dus was het tijd voor iets nieuws: de synchromesh is versleten, daardoor is er een tandje afgebroken van de prise-as en dat afgebroken stukje heeft een reis door de bak gemaakt en nu is er hier en daar iets kapot.

Maar goed: wie ook nooit bij ons thuis is en misschien nog wel langer dan de Toyota, is Robrecht. Tot gisteren dan toch, want hij zou om 11 uur aankomen. Om 3 uur 's nachts opgestaan......dacht ik.

Na zo een tijdje wachten verscheen hij inderdaad om met een brede glimlach te melden dat hij weer weet wat "tunggu sebentar" betekent: even geduld alstublieft en dat geduld moet je hier inderdaad in grote hoeveelheden hebben. De printer voor de visa was weer eens stuk - daar zijn er meer van, maar zodra er één kapot gaat stopt alles bij de immigratie omdat ze met z'n allen naar die printer moeten staan kijken - dat schijnt te helpen, dan repareert die printer zichzelf. Stille Kracht, weet u wel?

Maar goed: op mijn vraag of het een beetje meeviel, dat opstaan om 3 uur, volgde uiteraard het antwoord "och, ik ben maar niet naar bed gegaan". Met daarna een verhaal dat als ingrediënten vrienden, blue berry pancakes, meisjes, kroeg, andere vrienden, bier mee naar huis, andere meisjes die hem naar het vliegveld brachten had.....kortom het leven van een serieus student.

Opvallend was ook dat er niet aan examens werd gerefereerd. Belangrijke zaken eerst, tenslotte!

Het weerzien met zus en moeder was hartroerend; Elise werd weer als vanouds gepest (en voelt zich daar prima bij) en Stef kan weer in dubbele hoeveelheden koken.

En ik? Ik ga vanavond naar OnOn. Biljarten met mijn zoon.

Geslaagd!

Stan (hier rechts op de foto): gefeliciteerd namens ons allemaal!

We zijn trots&blij - mogen we je handtekening?

Alleen uitpakken deze keer

Gisteren was de dag van uitpakken, maar ook de dag dat een deel van de gekochte meubels werd afgeleverd.

Ten eerste de eettafel: ruim 900 kilo! Gelukkig konden de poten apart door 4 man gedragen worden zodat het blad (toch nog een kilootje of 600) door 9 man puffend en zwetend door de tuin is gebracht. We hebben daar helaas geen foto's van - wel van de tafel en de stoelen (die bij een andere leverancier zijn gekocht). Duidelijk is te zien dat het blokje met hout in de goede kleur dat beide leveranciers van ons hadden, een vrije interpretatie heeft gekregen bij de uiteindelijke productie. Ofwel: de kleuren zijn erg verschillend. We zijn er nog niet uit wat we daarmee moeten...

Dan de zithoek: zag er heel groot uit in de showroom, past prima op het terras. Voorlopig even hier neergezet met de kamerschermen ernaast, omdat ik zelf (hahaaa! Een ontwerper!) een kast heb ontworpen die nu op de achtegrond nog net zichtbaar wordt gemaakt - weliswaar anders dan ik had bedacht, maar dat heet voortschrijdend inzicht. We hebben op het terras hier en daar nog wel een beetje plaats over dus.

Steffie en ik houden ons dus bezig met het inrichten van onze respectievelijke hobbyruimtes: de keuken (Steffie) en de studio (ikke), waar Elise nog even moet wachten op haar kasten (zaterdag) voor ze "los" kan op haar kamer. Tegelijk met Robrecht die dan hopelijk uit de kroeg in Perth hier is aangekomen.

Gisteravond konden we geen pap meer zeggen. Gelukkig deed Jos dat voor ons, Yathi had geweldige soto ayam gemaakt (vinden we lekkerder dan pap) dus konden we douchen en bij hem thuis aanschuiven - en daarna naar goed Indonesische gewoonte gelijk naar huis (SMP: sudah makan pulang) en slapen. Op. Yathi komt vandaag met Nyoman poetsen.

Had ik al vermeld dat de auto stuk is? De persnelling is deze week aan de beurt. Ik ga zometeen, voordat we verder gaan op het project, even kijken in de bengkel. Ze willen een paar tandwielen vervangen. Komt nu natuurlijk heel slecht uit, maar Gede komt zometeen om met ons de allerlaatste spulletjes over te brengen.

En vanavond gaan we voor de eerste keer slapen op ons nieuwe adres - dat gaan we vieren met de jongens van de bouw. Om 3 uur stoppen ze met werken, opruimen, mandiën, schone kleren aan - want vanaf 5 uur is er eten en drinken, vieren dat het eerste deel in vijf maanden is gebouwd. De catering komt om 4 uur, morgen hebben we foto's.

De examens zijn voorbij!

Op naar de kroeg.

Verhuisbericht

We zijn op dit moment in volle gang met het overbrengen van onze spullen en het binnen krijgen van de meubels die we hebben besteld. Één van de eerste(n?) die overgingen was Aap, die Elise van Carin en Dolf heeft gekregen. Aap zat achterop de motor, tussen Stef en Elise en had onderweg veel bekijks. Trouwens: ook nu nog op zijn nieuwe plek.

Stef heeft al één mandje in haar nieuwe kast en de fitness ruimte is al aardig gevuld. Voor de rest staat vrijwel alles nog in dozen, omdat we een klein probleempje tegenkwamen (zie bouwblog) maar dat is woensdag opgelost. Donderdag gaan we volgens planning voor het eerst slapen in ons nieuwe huis - en vrijdagmorgen komt Robrecht aan!

Komen en gaan

Zondag – hier zitten we traditioneel bij Batujimbar, ontbijten en afscheid nemen van Moniek en Wim. Na een paar weken Bali zit het er voor hun weer op hier, helaas. Jammer, want we hebben veel plezier met ze gehad – maar misschien volgend jaar weer?

Zoals we vorig jaar hier tenslotte zaten met Sonja en Gerard, die er nu ook weer zijn. Eergisteren hebben ze bij ons gelogeerd, om gisteren te vertrekken naar Legian. Maar omdat ze hier een week of zeven blijven, gaan we daar nog wel wat meer van zien...


In ieder geval hebben we met zijn allen (inclusief een uitgejetlagde Jos) vrijdagavond bij Bonsaï gezeten waar het erg gezellig was. En laat werd.

En verder domineert nu de verhuizing even ons bestaan. Wij zijn druk, Elise kan niet wachten – ze heeft zelfs haar geplande trip met haar vrienden, de tweeling Mat(thew) en Mit(chell) naar Kuta van maandag uitgesteld.

Elise is in de overgang

Dat wil zeggen: de overgang tussen grade 6 en grade 7.

Vanaf vandaag is haar vakantie begonnen en dus is ze thuis gekomen met haar eindrapport.

Even een terugblik: het laatste tussenrapport was aanleiding voor haar klasselerares om ons op school uit te nodigen. De reden: Elise leverde haar assignments te laat, onvolledig of helemaal niet in.

Wij meldden dat we vonden dat Elise wel erg weinig huiswerk kreeg en àls ze wat kreeg, was het ineens heel veel en moest het de volgende dag af.

De lerares zag dat anders: Elise had een huiswerkagenda, iedere dag huiswerk en nooit op het laatste moment heel veel: erger nog, al weken van tevoren, zodat ze iedere dag een beetje kon doen. "Elise, pak je huiswerkagenda eens?"

Je snapt 'm al: Elise kon dat ding niet eens vinden en toen ze 'm ergens uit een kast in de klas had opgegraven, stond er niets in.

Haar rapport was redelijk, maar ver onder haar kunnen.

Het laatste trimester heeft Elise enorm haar best gedaan, met geweldige resultaten: over het gehele jaar zijn haar cijfers flink gestegen, met enkel "good" en "very good" (in Nederland: 7,5 en hoger) als eindresultaat. En ze heeft er meer lol in.

Wij zijn erg trots - en haar oren staan ook weer erg ver naar achteren.

Het donkere aspect van deze dag: haar vriendinnetje Ye Seul gaat terug naar Korea en had haar laatste dag op de BIS, zodat ik een zielig huilend hoopje Elise van school moest halen.

Gelukkig komt haar Grote Broer die ze helemaaaaaaaaal niet mist, deze week aan.