Cijfers om even van te schrikken.

 In Nederland vallen er per dag 2 doden in het verkeer en ca. 28 zodanig gewonden dat opname in een ziekenhuis nodig is (cijfers 2009) Op jaarbasis 720 doden en 10.000 ziekenhuisopnames. Voor 17 miljoen inwoners. 

Bali heeft naar schatting 4,5 miljoen inwoners.

De cijfers van één ziekenhuis op Bali (Sanglah in Denpasar) zijn als volgt:

Per dag 150 opnames, waarvan er 34 overlijden. 

PER DAG! In één ziekenhuis al zoveel doden en gewonden dat daarmee alleen al een mortaliteit die 70 keer hoger is dan in  geheel Nederland, wordt gerealiseerd. Ik wil niet weten wat de cijfers zijn als al die andere ziekenhuizen in Denpasar, Gianyar, Singaraja, Klunkung, Tabanan etc. etc. hun cijfers daarbij optellen.

De doden vallen vooral vanwege het niet dragen van een (goede) helm op de motor. En dat is wat veel toeristen doen. Lekker zonder helm rijden of met zo'n kek potje op je bol dat totaal geen bescherming biedt.

En dat is echt levensgevaarlijk hier. Gisteren nog reed ik op de Bypass, ca. 70 kilometer per uur, toen ik een tik voelde en mijn motor een slinger maakte - bleek er een Balinees gewoon achter tegen me aan te zijn gereden bij een poging tussen mij en de middenberm door te rijden. Daar was nl. nog 40 centimeter ruimte....

Kortom: een goede helm is zo gek nog niet. Hier.

Goed en slecht nieuws

Robrecht is een paar dagen geleden hier aangekomen –en hij blijft twee weken!

Hardstikke gezellig dus, ook voor Elise. Hè, Elise? Elise? Er wordt weer gitaar gespeeld en gedrumd, we houden na het eten is weer helemaal geen restjes over (borden kunnen na het eten zo terug te kast in, ook de onze na inspectie door Rob) en de meiden van OnOn en Angels kunnen hun geluk niet op.

Het regent nog steeds (vooral ’s avonds) enorm en – ik durf het bijna niet te zeggen – het lijkt er op dat de jongens nu toch echt alle lekkages van het dak te pakken hebben. Er schijnt nog ergens een kleintje te zijn. Hoe ze het gedaan hebben? Gatot is ’s avonds met een zaklamp het dak in gekropen tijdens een enorme bui, en toen kon hij ‘live’ zien waar het mis ging. Op een paar plekken waren blijkbaar de pannen niet goed bevestigd, waardoor er water doorsijpelde. En met de buien hier is dat “sijpelen” al snel “stromen” geworden. Niet erg verder, het huis is erg onderhoudsvriendelijk dus we kunnen er verder onze schouders over ophalen: geen kromgetrokken houtwerk, nare vochtplekken of stucwerk dat van de plafonds afbladdert.

Wel problemen zijn er met Django. Onze lobbes heeft het prima naar zijn zin en sinds hij ’s avonds een halsband-met-verlichting heeft (dank, Wim en Monique!) kunnen wij hem ook volgen op zijn tochten door de tuin. Hij speelt graag met de kinderen uit de buurt en als hij een bal ziet, wéét hij dat die voor hem bedoeld is.

 Helaas betekent dat voor ons, dat we nog wel eens een paar zielige Balinese jongetjes op het strand van rupiahs moeten voorzien omdat hij “gezellig” met ze meespeelt en hun bal volkomen naar de barrebiesjes bijt.

Zo ook afgelopen zondag, waar we gezellig een paar uur op het strand hebben gezeten en onze jongste dus zijn energie helemaal kwijt kon.

 Maandagmorgen was er onweer en veel regen, dus ik vond het niet zo vreemd dat hij niet naar het strand wilde. Maar maandagavond (gisteren dus) stond zijn eten van zondagavond er nog en gaf hij over – bloed.

 Kort en goed: Stef met hem naar de dokter (Elise en ik waren op karate toen het gebeurde) en daar zijn foto’s gemaakt. Het lijkt er op, dat hij cement of iets dergelijks heeft weten te vinden en heeft opgegeten, en dat zijn darmen nu verstopt zijn. Met een berg medicijnen tegen het overgeven hebben we hem weer mee naar huis gekregen.

Vanmorgen was hij lethargisch (bijgaande foto is overigens van een paar weken gelden, heeft Syl gemaakt), wij vertrouwden het niet meer en Stef en ik hebben hem weer teruggebracht naar de kliniek. Daar ligt hij nu aan het infuus, als de prop over drie dagen nog op dezelfde plek zit in zijn darmen gaan ze opereren.

Het zal duidelijk zijn, dat we nu in een soort nachtmerrie leven – de hele Chica-ellende komt weer terug.

P.S. Over slecht nieuws gesproken: op 12 juni vorig jaar hebben we een stukje genaamd "Story" gepost. Daarin het verhaal van Ariel, de zanger van PeterPan, die met zijn telefoon een filmpje gemaakt had van zijn vrijpartijen met zijn vriendin Luna Maya en vorige vriendin Cut Tari. Iemand heeft zijn telefoon gejat en die filmpjes op internet gezet, weet je nog?

Ariel heeft vandaag 3,5 jaar gevangenisstraf gekregen. Buiten het gerechtsgebouw demonstreren mensen die hem willen stenigen. De straffen voor de dames zijn nog niet bekend. Degene die de filmpjes heeft ge-upload, loopt vrij rond. Apart...

Stand van allerlei zaken

Donderdag alweer. Sinds een paar dagen logeert Hasron hier, hij hoeft niet noodzakelijk snel terug naar Jakarta dus houdt-ie mij gezelschap. Pas als Steffie en Elise terug zijn, vertrekt hij. Gezellig dus!

Ook gezellig: Koen en Ellen zijn weer op het eiland, ze zijn op bezoek geweest en sinds gisteren met Gede op stap naar het noorden van het eiland. Hier zitten ze aan de nasi campur bungkus bij ons thuis, gehaald bij één van onze favoriete stalletjes.

Onze Django lijkt inmiddels aan me vastgelijmd; ik kan geen stap zetten zonder een hond die op mijn hielen trapt. Van Nyoman en Hasan begrijp ik ook dat hij volkomen gestresst is als ik alleen even weg ben; ook als ik naar bed wil ligt hij tegen de slaapkamerdeur gedrukt en daar is hij nog steeds als ik ’s morgens die deur weer open doe.

Tijd dat Stef en Elise terugkomen, dan kan hij zijn aandacht een beetje verdelen.

Hoewel: ik laat hem af en toe buiten spelen met de honden uit de buurt en dan lijkt hij na een tijdje gewoon bij Jos op het terras onder tafel te liggen dus eenkennig is-ie niet....

Vandaag, morgen en overmorgen zijn de nationale Indonesische kampioenschappen karate in Denpasar. Elise is er niet en kan dus niet meedoen; da’s best jammer natuurlijk maar ik ga uiteraard toch kijken. Niet meedoen, maar het is al leuk om de teams van alle verschillende regio’s daar te zien: Javanen, Sumateranen, Balinezen uiteraard maar ook teams uit de Molukken, van Sulawesi, Kalimantan....alleen heb ik nog niemand van Irian Jaya gezien maar misschien mogen die niet meedoen omdat ze hun tegenstanders ook opeten? Ik weet het niet.

Morgen trouwens eerst naar een belangrijke upacara: Eka, het meisje-dat-ons-altijd-bedient bij Kayu Manis, gaat trouwen! Foto’s maken dus, ik zet er een stel op het blog en we gaan voor haar ook een fotoboek maken.

En intussen begin ik weer een klein beetje te lijken op mezelf, uiterlijk dan. Na twee maanden Nederland en België ging ik trainen en daar vroegen ze of ik zwanger geworden was...het eten is daar echt veel zwaarder dan hier op Bali. Dus dames en heren: hier volgt een gratis tip. Als je over een paar maanden je zwembroek of bikini AAN wilt hebben in plaats van IN: vanaf vandaag geen brood en aardappels meer eten, maar witte rijst. Veel fruit, liefst geen rund- of varkensvlees maar kip of vis. Dan kan je namelijk gewoon bier blijven drinken. Of wijn, natuurlijk.

Nu ga ik voor de televisie hangen, want naar het schijnt gaat Brisbane volledig onder water de komende paar uur. Wat een drama evengoed – en wat zijn die Australiërs cool. Gewoon extra eten inslaan, niet alleen voor zichzelf maar ook voor de buren en de mensen in een opvang-locatie, en niemand die op de televisie klaagt omdat “ze” (de regering) niet alles voor ze heeft geregeld. Mouwen oprollen, zelfredzaam en verder geen gedoe.

Maar we hopen dat het daar wel goed afloopt. In ieder geval hebben ze na 10 jaar droogte nu wel water genoeg voorlopig, daar in Queensland.

Hier nog een filmpje van hoe het afgelopen maandag was – dat gaat zometeen dus in Brisbane gebeuren.

En ik ben nog in afwachting van wat foto's van onze brand-slachtoffers. Inmiddels hebben ze alweer een dak boven hun hoofd gemaakt, dus ze zitten in ieder geval een klein beetje droog bij de hevige regenbuien die we hier 's nachts hebben. ik hou jullie op de hoogte!

Niet alles is hier leuk...

Age Cnossen (de baas van Snowy) vertelde me vanochtend, tijdens onze dagelijkse wandeling mer de honden, het volgende.

Naast zijn buurman is een tempat sampah, een vuilnisbelt. Op deze vuilnisbelt hebben een aantal Javaanse mensen (ongeveer dertig, in een paar gezinnen) huisjes gebouwd.

Nou ja, huisjes....krotten. Ze hebben nauwelijks bezittingen, wat ze hebben past in een plastic boodschappentas.

En gisteren is er brand uitgebroken en hebben ze het kleine beetje dat ze hadden, ook verloren. Geen dak meer boven hun hoofd, enkel de kleren aan hun lijf nog over.

Age heeft foto's gemaakt en deze aan zijn kennissen gemaild:

.........

Beste mensen,

Op dinsdag 4 januari werd onze buurt opgeschrikt door een heftige brand op de vuilstortplaats. Op deze vuilstort woonden ongeveer 15 gezinnen in zeer schamele hutjes van hout. Die gingen allemaal in vlammen op. Deze mensen hadden al weinig en dat zijn ze nu kwijt. Ze leven van het afval en rijden dagelijks door de wijk op hun fietsen om te kijken of ze tussen het vuil nog bruikbare dingen kunnen vinden. Wij, als buren van deze mensen, voelden ons aan het eind van de dag opeens ontzettend rijk (ondanks het feit dat het huis van Arie ook bijna vlam vatte). We vonden het daarom nodig om een actie voor deze mensen te voeren: "Help ze uit de brand". Bijgesloten vinden jullie een impressie van de brand, de gevolgen en de mensen die het slachtoffer zijn. We moesten ze vragen om wat neutraler te kijken voor de foto, want een rechtgeaarde Indonesiër blijft ook lachen tijdens de grootste ellende. Daar kunnen wij westerlingen nog wel eens wat van leren. We hopen dat jullie iets willen doneren op de onderstaande rekeningen. Dan doen wij ons uiterste best om het geld op de goede plek te krijgen.

Jullie kunnen op de volgende twee rekeningen storten:

Onder vermelding van: HELP ZE UIT DE BRAND

376912855 Rabobank t.n.v. A. de Vink

1146343 ING t.n.v A. Cnossen

Alvast hartelijk dank voor jullie medewerking.

Arie de Vink en Age Cnossen

...............

Ik dacht: ik laat dat op het blog maar eens zien. Bali is niet alleen maar een vakantieparadijs, om de hoek is het ook bittere armoe. En mòcht nou iemand een paar Euro willen geven, dan kun je er zeker van zijn dat alles bij deze mensen terecht komt. 

Is het hier oorlog?

Dikke rook over straat, keiharde knallen, langs scheurende auto’s door de kruitdampen….

Dat is dus Oud en Nieuw vieren op Bali.

Daarom ten eerste: iedereen een gelukkig 2011 gewenst, gevuld met voorspoed, geluk, gezondheid en liefde.

En dan even over de laatste dagen.

Het is hier redelijk druk geweest; onder andere zijn Mahendra en Putu hier komen sporten, maar ook heeft buurman Jos inmiddels bezoek gekregen van twee vriendinnen uit Nederland, Sylvia en José.

Met deze twee dames zijn wij 2010 gaan uitluiden, om te beginnen op de Mutiaria Laut, waar we door Martha en Leo waren uitgenodigd.

Het schip is prachtig geworden en we hebben een behoorlijk decadent feestje gevierd daar. Prachtig om aan boord rondom het vuurwerk aan de wal te zien – want met dat vuurwerk is men al dagen bezig, de regel “alleen op oudejaarsavond na 10 uur” wordt hier schaterlachend genegeerd.

En wàt een schip…ongelooflijk mooi.

Niettemin: wij moesten toch ook weer eens terug naar Sanur en op de terugweg hebben we de zwaarste regenbui ooit meegemaakt. Niet alleen met een enorm onweer, maar ook met een hoeveelheid water die iedere verbeelding tart.  Om degenen die de situatie kennen een idee te geven: op de bypass stond het water tot nèt onder de portieren van onze auto op bepaalde plekken, de boeggolf die we maakten met minder dan 20 kilometer per uur sloeg over de voorruit heen. Dat de motor niet is afgeslagen (hij heeft geen snorkel) mag een wonder heten, want het water liep het luchtfilter in – en daarvan staat de opening meer dan een meter boven de grond!

Maar goed: snel naar onze afspraak bij TKS, waar het gezellig druk werd. En daar en bij de buren (literair café LimLing) werd een partij vuurwerk afgestoken waar in Nederland de EOD bijgehaald zou worden. Wàt een klappen, on-ge-lo-fe-lijk.

Toen het sein “veilig” was gegeven, zijn we vervolgens naar Segara Village gegaan. Muziek, dansen en vooruit: een enkel biertje. Om vier uur naar huis, o vijf uur naar bed en natuurlijk bijtijds weer op: half negen. Lekker met Django spelen, die – ik ben ondertussen thuis nog wel even gaan kijken de vorige avond – zich gelukkig niet veel aantrekt van vuurwerk.

Vandaag lamballen. Morgen worden we wel weer actief.

Gelukkig kerstfeest!

Dit jaar geen kerstgroet van ons gezinnetje als geheel want we zitten verspreid over drie continenten: Robrecht in Australië, Steffie en Elise in Europa en ik in Azië.

Maar niet getreurd: met dank aan David en Jolanda deze kerstwens.....

 Overigens kreeg ik gisteren onverwacht bezoek: Chris Hilling, samen met zijn vriend Jan en diens vrouw Mary. Hard core Indonesiëgangers alledrie (niet zo vreemd natuurlijk als je weet dat zowel Chris als Mary Indo’s zijn en Jan een Indo kesasar) die hier nu al een week of zes rondbanjeren. Gezellig: ngobrol2 en  makan nasi bungkus. Van De Drukke dus lekker petis. (Als je de woorden niet kent: hier vind je de vertaling).

En morgen is De Wedstrijd: Indonesië in de finale tegen.........Maleisië, het buurland waarmee “we” letterlijk op voet van oorlog verkeren op het moment. Dus dat belooft een mooie vertoning te worden. Ik hoop dat het sportief blijft en dat men zich op de tribunes een beetje kan beheersen maar eerlijk gezegd vrees ik, en niet alleen ik, het ergste.

Maar wij moeten natuurlijk wel winnen. Weet ik als Nederlander ook weer eens hoe dat voelt, een finale winnen. Na 22 jaar.

We staan in de finale!

Jawel: de koorts heeft nu helemaal toegeslagen. Was het bereiken van de halve finales al een hele gebeurtenis, maar nu is het helemaal een gekkenhuis geworden. Voetbal, het lijkt langzamerhand de grootste wereldreligie geworden.

Voor wie (hoe kàn het, maar toch) niet weet waarover ik het heb: Indonesië heeft in de halve finales van de Aziatische Kampioenschappen Voetbal (let op de hoofdletters) gewonnen van de Filippijnen. Deze halve finales worden in twee wedstrijden gespeeld en beide keren is de wedstrijd in 1-0 voor Indonesië geëindigd.

Het winnende doelpunt is de tweede wedstrijd is gescoord door Christiano Gonzales.

Christiano Gonzales? Is dat een Indonesiër dan?

Nee. Een Uruguayaan. Maar omdat hij getrouwd is met een schone uit Medan en nooit voor Uruguay is uitgekomen, is hij gerechtigd om voor Indonesië te spelen. En hij heeft een werkelijk prachtig doelpunt gescoord, dat we inmiddels al zo’n duizend keer in de herhaling hebben mogen zien. En interviews met zijn vrouw, met haar moeder, haar vader, met de overburen, met daar weer kennissen van, met iemand die op school heeft gezeten naast degene waar Christiano Gonzales ooit schoenen bij heeft gekocht, met dáár weer de vader en moeder van – je begrijpt, dat de totale gekte hier heeft toegeslagen. Het lijkt Nederland wel.

Natuurlijk is er ook nog ander nieuws. Zoals de reacties van mensen die De Wedstrijd op televisie hebben gezien in een café in Balikpapan. Omdat de vader van een andere speler, Koko, daar tussen zat. Een interview met de president, Yudhoyono, over de spanningen tussen Noord- en Zuid-Korea...o nee, over wat hij dacht bij het doelpunt van Gonzales, want hij zat uiteraard ook in het stadion.

 

Ik wil niet weten wat er gebeurt als de finale ook nog eens gewonnen wordt. Stel je voor...

Maar nu over naar nieuws dichter bij huis. Steffie en Elise zijn inmiddels afgereisd naar België / Nederland, en hebben zich door de sneeuw een weg weten te vechten van Schiphol naar het zuiden. Gelukkig niet met de trein, want de NS liet het zowaar eens afweten wegens sneeuwoverlast (we spreken hier over wel 10 centimeter) maar met de auto was het uiteraard ook geen pretje. Dat betekent dat het hier op Bali nu behoorlijk stil is, temeer daar Robrecht met Kerstmis ook niet naar huis komt – hij heeft het namelijk verschrikkelijk druk met de werkzaamheden voor zijn (nieuwe) security-werkgever. En terecht kiest hij voor plicht boven plezier – vooral als die plicht bestaat uit het gratis kunnen bezoeken van een U2-concert op vertoon van zijn security pas.

Maar we hebben Django nog, die wel zorgt voor leven in de brouwerij. Samen met Max, de hond van onze bewaker Gatot, die geen mogelijkheid onbenut laat om via de garage onze tuin binnen te glippen en daar met Django een feestje te bouwen. Het zijn twee schatten van honden maar jongens, wat gaan die tekeer als ze samen zijn. De tijden van Django en Sari herleven....bijna.

Verder hebben zowel Elise als ik inmiddels onze tweede kyu binnen – dat is de (licht-)bruine band bij karate. Ons volgende examen gaat voor de eerste kyu (donkerbruin) en dan volgt de nachtmerrie van het 1e dan-examen: de zwarte band, waarvan ik nu begrijp dat we daarvoor naar Jakarta moeten. Maar dat is van later zorg. Voorlopig ben ik bere-trots op Elise en ook een beetje op mezelf, met nogmaals dank aan de mensen van SDF Friends in Nuenen waarbij ik mocht meetrainen in de maanden in Nederland.

Weer thuis!

Twee maanden Nederland en België – ze zijn omgevlogen en een heleboel dingen die ik vast van plan was te gaan doen, zijn er niet van gekomen. Bij deze excuses aan de vrienden die ik nog had willen bezoeken, het is niet gelukt door de overvolle agenda. Ik schaam me diep, echt waar.

En die volle agenda was – eerlijk is eerlijk – wel weer een mooie verrassing. Ruim twee jaar weg uit Nederland en dan zo snel weer opgenomen in de mallemolen van het jachtige leven, de ene (zakelijke) afspraak na de (privé) andere....leuk hoor. Alleen weet ik nu weer dat je zaken moet plannen als je er aan wilt toekomen. Van de ene dag in de andere leven, zoals op Bali, betekent dat je niet toekomt aan datgene wat je van plan was. Ik heb niet eens kaas kunnen kopen, geen tijd.....

En ja, de kop van ons blog is veranderd. Dolf en Carin waren hier en Dolf heeft een schitterende panorama-foto gemaakt en die siert de kop vanaf nu. Een extra exemplaar staat hiernaast, zoals je ziet.

 

Verder kom ik hier tot de ontdekking dat de Indonesische keuken een stuk lichter is dan de Europese. Ik krijg namelijk commentaren als “hee, je ziet er gezond uit” (vriendelijke versie), “wat heb jij een dikke kop gekregen” (duidelijke versie) en ik krijg sommige broeken niet meer dicht (confronterende versie). 

Hierbij slechts enkele foto’s die ik bij sommige gelegenheden heb gemaakt van heerlijk eten – en weet, dat er nog veel meer zijn die ik niet heb gemaakt, van ont-zet-tend lekkere (en gezellige!) maaltijden maar ook met desastreuze gevolgen voor mijn stroomlijn. Flink trainen dus maar.

Ja, en dan na twee maanden thuis komen. Wennen aan de warmte, aan de chaos in het verkeer, aan de rust daarbuiten. Stef en Elise weer zien en natuurlijk Django, die helemaal gek werd en nog steeds een beetje is. Elise’s neuspiercing, waar ik helemaal niet blij mee ben.  Haar optreden woensdag bij Battle of the Bands, waar we allemaal heel nieuwsgierig naar zijn.

En straks het weerzien met de vrienden van de karateschool. Ik heb trouwens in de afgelopen maanden mee mogen trainen bij SDF Friends in Nuenen waar mijn trainingsmaatjes van vroeger les geven in Kyokushinkai-karate, m’n oude liefde.  Dank daarvoor mannen, het was super!

Vanaf nu ga ik het blog dus weer bijhouden. Want er gebeurt veel. Erg veel. En één van die dingen komt uit Australië, en heb ik dus voor het laatst bewaard: ROBRECHT IS GESLAAGD VOOR ZIJN TWEEDE JAAR! Voor beide studierichtingen is hij "door", en begint dus straks aan zijn derde jaar waarna hij -als alles goed gaat - zijn Bachelor's Degree op zak heeft. Stoer hè?

Badkamerperikelen

Het is nu wat rustiger in huis en ik vond dat het tijd werd de badkamers eens goed onder handen te nemen. Dus samen met Nyoman heb ik de handen uit de mouwen gestoken en om te beginnen alle douche-koppen eraf gehaald om ze eens goed te ontkalken. Dat is mooi gelukt, ze glimmen weer en we hoeven niet meer heen en weer te springen tijdens het douchen om nat te worden.

Dan is het toch tijd voor de douchemuren en de vloer.

Samen met Hans gezellig naar Ace (soort "Karwei")geweest en geweldig spul gekocht om voorgoed af te rekenen met de kalk, roest en zwavel , dat laatste zit hier veel in het water.

Samen met Nyoman heb ik een paar plekjes voorgedaan hoe ze met dat spul om moet gaan want het is nogal agressief. "Gebruik het maar alleen voor de moeilijke plekken, want de rest krijgen we wel met Vixal schoon, wat ze altijd gebruikt, heb ik gezegd". Voornamelijk in de douches dus. De vloer buiten de douches mag nog gewoon met Vixal, maar nu even een paar keer goed schrobben zodat het echt schoon wordt.

Onze badkamervloer zag er toen zo uit.

De Vixal heeft ze in prachtige krullen "uitgestrooid" over de vloer..........en is toen naar huis gegaan.

Maar de volgende ochtend kon ze me verzekeren dat als we er over blijven lopen met vieze voeten dan zou je er niks meer van zien.

Zelf heb ik 2 dagen geprobeerd het eraf te krijgen maar helaas, het zit er echt in. Ons meisje dacht, "ik laat het er goed intrekken en dan ga ik morgen schrobben". Helaas, niks mocht baten.

De volgende dag was ik vroeg weg voor een dagje Ubud.

Toen ik terug kwam had onze vloer weer een ander uiterlijk. N.l.

Nyoman had verf meegenomen van thuis en thinner en is begonnen de vloer wit te verven.....@#$%^&*^%$#&*

Voorzichtig heb ik haar duidelijk gemaakt dat dat ook niet echt werkt en zeker niet mooi is.

En niet alleen heb ik die avond in een verflucht moeten slapen maar toen die lucht er eindelijk uit was de volgende dag, vanmorgen, werd er voor een heerlijke nieuwe verse thinner-lucht gezorgd.

Ze had onze voormalige bouwleider, die naast ons bezig is, erbij gehaald en met zijn hulp is de verf er nu afgehaald met thinner, uiteraard met de deuren dicht anders gaat het buiten zo stinken....@##$%%^&*$

Dus is dit is het laatste uiterlijk en als je goed kijkt zie je de mooie krullen Vixal nog.

Begrijp me niet verkeerd. Ze bedoeld het allemaal goed en wil ook alleen maar goed doen ma

ar ook dit is Bali.

Misschien gaan Hans en ik maar eens kijken naar hogedruk-reiniger.

De deuren heb ik maar even open gedaan en de kipas op maximaal en ik denk dat ik vanavond ook zo ga slapen.

Btw: Exuses, de eerste foto is up side down.

Zijn ze er nog?

Ja, we weten het - het is al langere tijd angstaanjagend stil op ons weblog.

Geen nood: met ons persoonlijk gaat het goed, er is ook van alles gebeurd maar we hebben in de hectiek van de afgelopen weken niet de tijd genomen om daar op het blog verslag van te doen.

In een notendop: Met onze Rob gaat het prima in Australië, we begrijpen van hem dat hij tussen het feesten door ook nog tijd kan vinden voor zijn werk.

En voor zijn vriendin.

En zelfs voor zijn studie!

Elise gaat ook prima, relaxed door het leven en ze heeft overigens een prima schoolrapport - met een 10 ("excellent") voor Engels nota bene, wat voor een niet native speaker toch wel als heel bijzonder mag worden beschouwd. Vinden wij als trotse ouders.

Stef is met mooie dingen bezig maar daar moet ze zelf maar verslag van doen als de tijd daar rijp voor is. Ik vind het in ieder geval kei-gaaf.

Hans is op dit moment een twee-eiîge tweeling met Django: waar de één is, vind je de ander.

En dat komt weer omdat ik in Nederland zit. Nu al bijna een week en dat gaat nog bijna  twee maanden duren, want er is werk aan de winkel hier. Aan de ene kant heel fijn, want ik merk er moeite mee te hebben stil te zitten. Aan de andere kant: ik miste Bali al toen ik nog moest vertrekken en dat missen gaat nog steeds door. Hopen maar dat het goed komt.

Dat wil zeggen dat de komende periode het uploaden van foto's en verhalen van de Balinese kant door Stef zal gebeuren, als ze daar tijd voor heeft. Ik zal met enige afstand (ca. de halve wereld) ook nog wel schrijven, maar dan vooral over dat wat in zijn algemeenheid de laatste twee jaar is opgevallen aan dat prachtige eiland. En wat opvalt in Nederland en België, als je daar een tijdje weg bent.

Pas in december gaat het weer "los"zoals voorheen....