Van de regen in de drup, drup, drup,.....

Gek worden we er van. De dakenboer is een aantal keren terug geweest om het dak waterdicht te krijgen en nog, bij iedere zware regenbui, lekt het bij de achtergalerij.

Het gerepareerde plafond vertoont al weer vochtplekken en kringen – het lijkt er op dat al het schilderwerk voor niets is geweest.

Vandaag ben ik het dak op gegaan om te kijken of de afvoergaten in de dakgoot misschien verstopt zaten.

“Afvoergaten?” hoor ik je denken. Ja. Zoals je op bijgaande foto’s kunt zien, hebben we bij de bouw van het huis in de kolommen die het dak moeten dragen, afvoerbuizen laten ingieten. De kolommen dienen zo dus tevens als regenpijp: de dakgoot ligt op de kolommen en in die dakgoot zitten gaten waar die ingegoten pijpen op aansluiten. Ondergronds komen die pijpen uit in het drainagesysteem, zodat het water wordt afgevoerd.

In theorie.

De praktijk bleek vanmorgen anders, in ieder geval bij de achtergalerij. Daar hebben onze onverschrokken bouwvakkers alle gaten in de dakgootbodem dichtgemaakt zodat de afvoerpijpen niets af te voeren hebben – want ze zitten dicht. Al het regenwater moet door één lullig gaatje aan de zijkant van het huis naar buiten, zodat het waterpeil in de dakgoot bij een flinke bui snel stijgt en zo onder de dakpannen door gezellig over het plafond stroomt.

Foutje. Sukur komt naar wij hopen heel snel om de zaak te herstellen. Liefst nog voor de volgende zware regenbui.

Ook verder zit het niet mee –want ons voorheen zo rustige straatje zal niet lang rustig meer zijn.  Waar wij in ons contract hebben moeten vastleggen dat we hier geen discotheek, karaoketent of bordeel zouden  beginnen omdat de bewoners van de straat het hier rustig willen houden, hebben ze het ergste over het hoofd gezien:

Jos van de Ven komt naast ons wonen.  De grond naast ons huis heeft hij gisteren het zijne gemaakt en volgende maand zullen de bouwwerkzaamheden daar wel starten. Nog even en onze straat kan worden omgedoopt in Jalan Brabant Sari.

Aan de pluskant (nee, even serieus: het is natuurlijk hardstikke leuk dat Jos hierheen komt): Sari heeft het ontzettend naar haar zin hier, Chica met Sari ook steeds meer. Afgelopen zondag waren Dick en Pam bij ons, tezamen met Leo en Martha, Leon, Marja (het zusje van Carin) en vooral: Buleh, de jonge labrador van Martha en Leo.  Een foto waarop de honden stil zitten heb ik niet kunnen maken,  maar ze hadden het geloof ik wel leuk.....

En met ons? Gaat het goed. Robrecht en Michal zijn beiden een paar dagen flink ziek geweest, ze zijn nu opgeknapt en samen naar Ubud met Winda en Mau; Elise, Steffi en ik doen het even rustig aan. Gisteren was het gelukkig een mooie dag, we zijn urenlang met de honden naar het strand geweest. Vandaag weer de ene bui na de andere.

Regen, regen, regen.....

De afgelopen dagen hebben we niet zo veel gedaan. Het is grijs, grauw en regelmatig regent het hard tot heel hard. Tussendoor miezerig en af en toe droog.

Maarrrrr.....het sneeuwt tenminste niet en het is nog steeds rond de 30 graden. Dat dan weer wel!

En in de bezetting van ons huis is het één en ander veranderd. Hans is naar huis gegaan en Michal is aangekomen. Michal in een in Australië woonachtige Poolse jongen die Duits studeert. Ja, waarom ook niet. Hij studeert aan de UWA en daar kennen Robrecht en hij elkaar van.

Hier zie je beide heren bezig met hun practicum filosofie. Meer specifiek: ze toetsen de uitspraak “panta rhei” (alles stroomt) van de Griekse filosoof Heraclitos.

Nog een verandering aan de bewonerskant, een trieste: dit is de laatste foto die we van Keesie hebben gemaakt. Keesie is niet meer, hij/zij is overleden in de nacht van 3 op 4 januari. We denken door de warmte, konijnen zijn niet zo goed bestand tegen temperaturen boven de 24 graden en dat was (en:is) het hier natuurlijk wel. Elise was in tranen, iedereen natuurlijk wel triest want het was een lief beestje en helemaal niet bang voor Chica, zoals je hier ziet. Keesie ligt in de achtertuin begraven.

Met Sari gaat het intussen prima. Ze heeft haar tweede vaccinatie gehad en moet nog een spuitje tegen hondsdolheid krijgen volgende maand. Ze groeit goed, is erg slim en zoals dat gaat bij puppies ook erg stout. Maar ook een schatje dat duidelijk veel aandacht tekort is gekomen en dat nu in zo kort mogelijke tijd wil compenseren. Chica wordt er af en toe helemaal gek van, maar ze spelen ook veel samen.

En verder...we luieren, omdat er toch niet veel te doen is met dit weer. Lezen. Laat opstaan. Spelletjes doen. Beetje sporten. Volgende week gaat er wel het nodige gebeuren maar dat lees je dan wel. Fijn weekend!

Grrrommm...

Gisteren. We Het idee: we gaan eens naar Kuta, de ergste drukte qua kerstgangers zit er wel op. Dan kunnen we die fan-tas-ti-sche spaghetti aglio è oglio bij Bali Colada in de Discovery Mall nog eens eten, met die fabeltastische mixed fruit juice die ze daar hebben.

Wij op weg. Tot aan de grote rotonde buiten Kuta ging het goed.

Toen was de weg naar Kuta afgesloten. Met z’n allen de Jalan Sunset op.

File. Een taxi achterna, de eerste weg linksaf.

File. Toch op de Jalan Kuta Raya uitgekomen. Daar stond file.

Eraf naar Jalan Pantai.

O nee, toch niet eraf naar Jalan Pantai. Afgesloten.

Doorgereden. File.

Lampje gaat branden: accu laadt niet meer bij. Dus noodgedwongen AC uitgezet.

Gelukkig maar 32 graden met een luchtvochtigheid van 90%.

Verkeerd gereden. Keren. Nog meer file.

Uiteindelijk bij Discovery aangekomen. Na ruim anderhalf uur.

Naar Bali Colada.

O nee, toch niet naar Bali Colada. Dicht. Verdwenen. Verbouwing.

Naar de buren. Spaghetti nog slechter dan de bediening.

Naar huis. Steffie, Hans en Elise in taxi gestopt want ik weet niet of de auto Sanur wel haalt.

Met Robrecht Kuta uitrijden. File.

Jalan Sunset. File.

Bypass. File.

Toch de garage gehaald: twee doornatte, stinkende Belanda’s rollen uit de Toyota.

Probleem snel duidelijk: zekering vervangen. Kosten onderzoek en vervanging: 50 cent.

Twee snel opdrogende stinkende Belanda’s rijden in een auto met AC zingend naar huis.

Al met al: 4 uur onderweg voor 5 DVD-tjes en vijf bordjes lousy spaghetti.

Kuta sucks. Sanur rulez.

Nieuwjaarsduik

Voordat we beginnen: natuurlijk de beste wensen voor dit nieuw jaar, en dat het je veel geluk mag brengen.

En dan snel door naar het onderwerp. Ja, we hebben traditioneel ook dit jaar weer de barre elementen getrotseerd; we hebben het nieuwe jaar ingeluid door op 1 januari in het water te springen!

En niet alleen dat: om de uitdaging nog wat groter te maken heb ik het water extra koud gemaakt door er ijsblokjes in te gooien. Drie. Je kunt je voorstellen dat we aardig hebben staan bibberen van kou en angst vooraf, maar we hebben onszelf overwonnen en zijn er met zijn vieren tegelijkertijd in gesprongen. Brrrrr!

Ja, zoiets frist wel even op en dat mocht ook wel. Want het oude jaar hebben we heel erg leuk uitgeluid in het gezelschap van veel vrienden bij Martha en Leo thuis. Die hadden zich enorm uitgesloofd en dan kun je naturlijk geen “nee’ zeggen als je iets te eten en te drinken wordt aangeboden. Dat hebben we dan ook niet gedaan – geen enkele keer.

Omdat de terroristen waarvoor gewaarschuwd was zich hebben verontschuldigd met het bekende rijtje “sorry, vergeten, ceremonie, misschien morgen” bleef het verder rustig – de enige knallen waren van het vuurwerk en zo moet het ook.  Wel zijn we best wel heel laat naar bed gegaan dus net als iedereen zaten we nu met een wat katterig gevoel te kijken.

Tot die ijskoude duik in het water dan. Nu maar gauw aan een borrel. Hieronder staat de avond bij Martha en Leo nog eens als complete strip, dankzij Christiaan.

Aanslagdreiging

Een uur geleden is het bericht gekomen dat er dreiging is van een of meerdere aanslagen op Bali. Inmiddels zijn er kruispunten afgesloten en zijn er veel controles. Wij zijn wel aangekomen op ons feestadres gelukkig maar naar het schijnt zijn de restaurants leeg waar ze vol hadden moeten zitten.

We hopen dat er niets gebeurt maar de eerste slachtofffers zijn er dus al.

*UPDATE* Half drie en de enige knallen naast het vuurwerk waren die van champagnekurken. So far, so good. Nog vier-en-en half uur te gaan, maar om dat wij dan nog op één oortje liggen: we wensen je fijne jaarwisseling en een mooi 2010!

Morgen is het blauwe maandag

??Blauwe maandag??

Ja. Morgen is het Blauwe Maan,  d.w.z. de tweede keer volle maan in één kalendermaand.

Volle maan, dat betekent dus Purnama – de ceremonie waarbij de Balinezen in het wit gekleed zijn en een flink deel van nacht doorgaan met bidden en zingen.

En dan is het (kleine bijkomstigheid) ook nog eens Oud-en-Nieuw, wat stevig gevierd gaat worden door de bulehs en uiteraard de Chinezen want als die er vuurwerk bij mogen afsteken  doen ze altijd mee aan een feest, al is het Poerim, Pasen of Nationale Gehaktdag.

Kortom: het zal een speciale Nieuwjaarsviering worden denk ik. Sowieso omdat het onze eerste hier is.

Qua vuurwerk worden we al dagenlang getrakteerd op heel veel knallen, net als in Nederland. Met dit verschil dat er geen vuurwerk naar passanten wordt gesmeten, maar dat er prachtige romeinse kaarsen, vuurpijlen enzovoort worden afgestoken. Dat gaat maar door, al vanaf eerste kerstdag en dat doet ons ook het ergste vermoeden ten aanzien van wat ons om 00:00 morgenavond te wachten staat. Wij zijn dan met een grote groep mensen bij Leo en Martha thuis overigens, foto’s volgen zeker.

Dat ongetwijfeld heel veilige vuurwerk wordt, tezamen met de meest fantastische toeters (waar je dus ook heel veel lawaai kunt maken) verkocht door mannen en vrouwen die met enorme stellages waar die toeters aan hangen door de straten lopen – in hun ééntje dus! Kijk maar eens even hier, wat daar allemaal aan hangt.

Maar goed. Morgen volle maan. Of was het nou volgende week?

P.S. Gisteravond trof Elise in de studio deze huntsman-spin aan. Om  je een idee van de grootte te geven: de iPod ernaast is géén mini, maar het gewone grote exemplaar met een lengte van  10,5 centimeter.  Zie je die doodskop-tekening op zijn rug? Mooi hè?

En weer gezinsuitbreiding....

Ja. We lijken wel konijnen.

Nadat Sari hier de gelederen is komen versterken werd het wel weer eens tijd voor een nieuw gezinslid.

Sari, die overigens steeds beter met Chica op kan schieten, ze spelen heel gezellig met elkaar. Sari, die steeds slechter met mij op kan schieten omdat ze gaten graaft alsof ze een konijn is. Waar Chica nog enigszins subtiel haar ideeën over de tuinarchitectuur uitdraagt, gaat deze kleine er vol enthousiasme in - jeugdig elan, zeg maar. Ik ga morgen Valium door haar eten doen.

Maar goed, over konijnen gesproken: we hebben nu ook een echte. Een kleintje, die Steffie en ik een paar dagen geleden op de vogeltjesmarkt aan de Jalan Veteran in Denpasar als Kerstcadeautje voor Elise hebben aangeschaft. Het beestje is pikzwart, met één wit pootje en een wit neusje en hij/zij (want dat weten we nog niet) heet Keesie. Met één “s”.

Keesie is al behoorlijk tam, eet de hele dag door en heeft een eenvoudig wereldbeeld: je hebt aan de ene kant worteltjes en sla, en aan de andere kant alles dat geen worteltjes en sla is. De eerste groep is interessant, de tweede een stuk minder.

De honden laten Keesie met rust, als het een beetje wil en Keesie wat groter is zou hij/zij bij Chica en Sari moeten kunnen, los in de tuin – maar Sari is nu de wereld nog aan het ontdekken door overal haar tandjes in te zetten dus daar wachten we voorlopig nog even mee. In ieder geval: Keesie is niet bang en de dames zijn niet agressief.

Kerst hebben we overigens thuis gevierd, met kalkoen en andere lekkere dingen – afsluitend met de fles port uit 1966 die Steffie voor haar 29e verjaardag in 2006 van Eric en Maria heeft gekregen. Die fles hadden we meegenomen hierheen voor een speciale gelegenheid en ons eerste kerstfeest in ons nieuwe huis op Bali leek ons wel zo’n moment. Die fles is nu leeg, helaas – want wat was die port lekker. Met franse kaasjes erbij, uiteraard.

Gisteren en vandaag: rustig, we doen niet zoveel behalve wat spelletjes, een beetje sporten en ik ben anderhalve dag bezig geweest om een vreemde fout die optrad bij de uitbreiding van ons interne netwerk op te lossen – en dat is gelukt. Overal hebben we nu goed bereik!

Kerstavond

Uit een hilarische mail van Eric en Maria begrijpen wij dat Nederland een Witte Kerst heeft. Zó wit, dat het vrijwel onmogelijk is om het eigen huis te verlaten en op bezoek te gaan bij familie en vrienden want er rijden geen treinen, geen bussen en zelf achter het stuur kruipen wordt ook afgeraden. In België schijnt het nog enigszins mee te vallen, maar toch. 10 jaar Witte Kerst is in één keer uitgedeeld.

De ene helft van de familie zit dus te kijken met een enorme kalkoen en geen gasten, waar de andere helft zuchtend het laatste blikje sperciebonen opentrekt om dat met een glaasje gesmolten sneeuw weg te spoelen.

Alle geiten worden afgemaakt, alleen Noud Wellink blijft bokkig op zijn plaats zitten.

Hier is dat anders. Hier is het 32 graden, drukkend warm en erg zonnig. En druk. Heel druk. Het eiland is overspoeld met Indonesiërs uit vooral Jakarta (kunnen wij zien aan de met een “B” beginnende nummerplaten van  auto’s. Balinese auto’s uit de omgeving van Denpasar hebben allemaal “DK” aan het begin) en waar één of andere Egyptische imam vorige week heeft opgeroepen tot een verbod op Kerstmis, trekken de moslims hier zich daar niets van aan. Ze vieren gezellig Kerstmis mee. Op Bali.

Voor Kerstavond waren wij uitgenodigd door Alex en Mariël. Alex en ik kennen elkaar uit Singapore en bij onze laatste ontmoeting had hij al verteld dat hij een borrel ging organiseren in zijn tweede huis op Bali. “In de buurt van Canggu” – en dat hebben we geweten.

Om te beginnen zijn alle wegen rond Kuta verstopt, vanwege die eerder genoemde enorme toevloed van Javanen. Dus “even” via de vierbaans Jalan Sunset naar Canggu cruisen zat er niet in – met Gede zijn we daarom bijtijds vertrokken om een route binnendoor te nemen. En dat is op Bali echt “binnendoor”, we reden bij wijze van spreken bij mensen door de huiskamer.

Moet ik nog melden dat ook die wegen gezellig druk waren?

Kort en goed: uiteindelijk kwamen we op de doorgaande weg voorbij Canggu terecht, op weg naar het gehucht waar de villa stond – en we hebben dat gehucht ook gevonden. Niet het huis. Alex dus maar gebeld en hij zou ons wel even komen oppikken. Nadat we elkaar
diverse malen hadden gepasseerd, heeft hij ons teruggebracht naar de plek vanwaar we hem belden (inmiddels waren we een half uur verder) en daar bleek een smalle inrit bij een tempel geen inrit te zijn maar een weg. Nou ja, weg....in Burkina Faso zouden ze zich er voor schamen. Diep. Maar daarom staat deze weg misschien op geen enkele kaart van Bali.

Deze weg / dit pad / deze slordige verzameling stenen, modder en gras / dit rotsgebergte / deze smalle sawah mondde na een kilometer of twee uit in een klein stukje bewoonde wereld – een paradijsje, dat zoals het echte paradijs pas bereikt kan worden na veel ontberingen. Omdat alles nieuw is, is de weg nog niet helemaal klaar werd ons verteld maar dat hadden we al begrepen.

En toen werd het heel gezellig. Leuke mensen, meest Nederlanders maar ook Australiërs, een Deense, een Singaporese en allemaal werkend in Hongkong, Singapore, Vietnam en dat soort oorden en voor deze dagen hier. Fantastisch eten en drinken, een clown voor de kinderen, schitterend huis, prachtig uitzicht....ik hoop dat de foto’s een klein beetje een indruk geven. Het was de rit meer dan waard.

Sari

Dat is het dus geworden. Het Balinese woord voor "mooi". Sari.

Ze heeft vannacht niet zo heel erg hard gepiept, toen ze in haar nieuwe slaapplaats zat. En vanmorgen lag ze op een poot van Chica, daar is ze niet bang meer voor. Verder is ze erg op ontdekkingstocht, zet overal haar tandjes in en valt om de haverklap in slaap. Foto's maken is lastig, want ze wil niets liever dan in het fototoestel bijten.

Toch hebben we er een paar. Bij deze.