Ook even voorstellen

Gisteren is Stef is fotoos wezen maken van de bouwploeg. 83 man heeft ze kunnen vastleggen, de 15 die er gisteren nog niet waren volgen vandaag. Een paar van deze fotoos zie je hier.

Deze mensen werken nu al zes weken lang, sommigen al twee maanden, onafgebroken. 7 Dagen in de week, 8 uur per dag in de bloedhitte. Geen vrije dagen, want ze worden per dag betaald en kunnen geen dag missen. Van het geld dat ze verdienen gaat aan het einde van de week het meeste naar Java of Lombok, waar hun familie woont. Als ze die familie op hun zwerftocht op zoek naar werk niet bij zich hebben. In de bouwploeg zitten maar twee Balinezen.

Op veel van deze gezichten zie je hoe zwaar het leven hier is als je geen geld heb en met een heel gezin moet leven van 3 euro per dag voor onderdak, kleding, voedsel,...... dan is 30 cent voor een liter petroleum om te koken een luxe-uitgave en 60 cent voor een pakje sigaretten onbetaalbaar.

Even voorstellen?

Langzamerhand worden het vaste bewoners dus wordt het wellicht tijd om ze eens voor te stellen: Jut en Jul, onze vogels-waarvan-wij-dachten-dat –het-kuikens-waren-maar-ze-blijven-zoals-dit.

Wat het zijn: het lijken wel kwartels, met onhandig grote poten en ze zijn ook schuw. Maar evenzogoed hardstikke nieuwsgierig. Vliegen kunnen ze niet, maar ze klimmen we in struiken en kunnen daar heel stil blijven zitten. En onze tuin is hun tuin, zoveel is wel duidelijk: ze wonen hier en vinden dat best leuk.

Op bijgaande foto zie je Jut (of is het Jul?) maar dat maakt niet veel uit want Jul (of Jut?) ziet er precies hetzelfde uit.

Of er verder nog iets gebeurd is? Och....Steffie en ik zijn samen met Jos op onze motorfietsjes naar Sukawati gereden om in Batuan, een dorpje daar in de buurt naar meubels te gaan zoeken. Dat zit daar allemaal dicht bij elkaar, lekker makkelijk. Typisch Indonesisch, trouwens. Niets “verspreiden en naar je klanten gaan”, maar gewoon gezellig dicht met je concurrenten bij elkaar blijven zitten. Voorbeelden?

- alle beeldhouwers (tuinbeelden en zo) zitten bij elkaar op de weg van Denpasar naar Tabanan
- alle tuincentra zitten bij elkaar in Renon
- Kijang is een razend populair automerk hier. Het is eigenlijk Toyota, in Indonesië geproduceerd. Als je een Kijang dealer zoekt, zl je die vrijwel nergens in Bali vinden. Want de twee Kijang-dealers voor heel Bali zitten allebei in Denpasar. In dezelfde straat. De rest van Bali heeft er geen.
- U zoekt een flinke plastic kiepauto voor uw (klein-)kind? Nee, dan kunnen we u op Bali niet helpen. Maar in Solo, aan de doorgaande weg naar Yogya, vindt u wel een winkel. Of tweehonderd, want daar verkopen ze kilometers lang niets anders.

En voor mooie grote houten tafels en stoelen moet je dus naar Batuan – als het massief moet zijn, want samengesteld houten meubelen komen van Java en daarvoor moet u naar de Bypass Ngurah Rai, tussen Sanur en Kuta. Snapt u?

Tegels? Jalan Teuku Umar, Denpasar. Natuursteen ook? Nee, alleen tegels. En sanitair. Natuursteen is ergens anders, namelijk ..........aaaaarrrgggghh!

Maar leuk is het wel – en voorlopig zijn we nog niet klaar........

De eerste officiële dag op de Uni

Gewapend met mijn broodtrommeltje, goede studiehouding en een appel voor de meester ga ik vlot beginnen aan mijn studies.

Wens me succes. =)

O-day (foto's)

O-day

Is de grootste gebeurtenis op de UWA. Hier komen op een groot grasveld allerlei tentjes (echt heel veel tentjes) waarin alle clubs, societies worden vertegenwoordigt; met als doel studenten te laten inschrijven.

Deze clubs zijn zeer gevarieerd; Van verschillende sportclubs tot clubs per land; maar ook religieus getint, of met een apart thema. Zoals:

- The relevance of marxism in the 21st century
- Tournaments in the Middle Ages
- Dentistry
- Pantomime
- Engineering
- The debating society
- Students under water
- etc. etc.

Ikzelf ben nu ingeschreven in de UDS (University's Drama Society) en een club met de naam "The Psycho's". Geen flauw idee wat het is, maar de naam is cool!

Dit alles wordt ondersteund door plaatselijke bands (zowel DJ's als samba bands) en gratis frisdrank, ballonnen, en mensen in rare kostuums.

Maar natuurlijk niet voordat de vice-chancellor zijn oersaaie speech heeft gehouden. Ze zijn overal hetzelfde.

De foto's van O-day spreken voor zichzelf. =)

Wat een hondje....

Een paar weken geleden zag ik een jong, praktisch uitgehongerd hondje op het strand. Heel langzaam en wankel lopend, brood- en broodmager.

We hadden haar als kleine pup gezien, nog vrolijk rondspringend en nu, een paar weken later, was daar niet veel meer van over.

Chica, schat als ze is, had geen bezwaar tegen een kleine donatie dus heb ik van haar de volgende dag een zakje brokken meegenomen. Het hondje (een teefje) had daar wel wat moeite mee en verdween na een stuk of wat brokken – om even later terug te komen met haar moeder, die ook wel wat eten gebruiken kon. Ik heb het voer eerlijk tussen ze verdeeld met het idee om dat de volgende keren ook te doen.

Kort en goed: dat bleek na een paar dagen niet meer nodig, want onze kleine begon er per dag beter uit te zien en had ineens zomaar een halsband om – blijkbaar geadopteerd door iemand.


Gisteren was een man aan het zoeken naar iets (schelpdieren? Krabbetjes?) op het strand, zat daar bij de waterlijn te wroeten. Onze nieuwgierige vrolijke jongedame zag dat zo eens aan en dacht ”hé, daar is vast iets te halen!” En begon voortvarend mee te graven, een eindje verderop.

Ze komt er wel.

Proost!

Zoals je misschien weet, is er in Indonesië momenteel een probleem qua drankvoorziening. Waar vroeger een fles wijn makkelijk te krijgen was en bovendien niet al te hoog geprijsd, is dat sinds een paar maanden volledig afgelopen.

Er is bijna niets meer en wàt er is, is schreeuwend duur. Reken op 30 euro voor een flesje Château Pis de Chat dat je in België voor 3 euro in het rek laat staan. Voor echte wijn betaal je astronomische prijzen van 65 euro en meer. En het zelfde geldt voor whisky, gin, etc.

Wat is er nog wel? Lokaal bier, lokale wodka en gin(industriële alcohol met smaakstoffen), arak en lokale “wijn”. Hatten heet dat spul, toeristen kunnen er thuis griezelverhalen over vertellen.

En natuurlijk kunnen we via duistere kanalen, via kofferbakken die in tochtige parkeerkelders door ongeschoren en hoestende mannen in regenjassen worden opengetrokken, nog wel wat krijgen voor een beetje meer normale prijzen. Het voordeel van hier wat langer wonen.

Maar: hoe komt dat nou eigenlijk? Ik ben daar eens ingedoken en de resultaten zijn ronduit schokkend. Als je niet van cijfers houdt, kun je nu beter ophouden met lezen. Anders zou ik zeggen: riemen vast!

Indonesië is een grotendeels moslim-land. Dat betekent dat er relatief weinig wordt gedronken, zou je denken. Dat valt tegen! En omdat er veel Indonesiërs zijn, leidt dat tot een alcohol-consumptie van, schrik niet, ruim 156 miljoen liter alcohol per jaar (bron: World Health Organisation).

Pure alcohol, wel te verstaan. Één liter daarvan staat gelijk aan 8,6 flessen wijn of 3,5 flessen gedestilleerd (40%).

Hoe komt al die drank bij de consument, waar komt het vandaan, is dan de volgende vraag.

Nou: 21 miljoen liter wordt in Indonesië gefabriceerd (lokale wodka, gin etc.) en nog eens 90.000 liter geproduceerd door de lokale wijnboeren. En 10,1 miljoen liter wordt legaal geïmporteerd door het enige (staats-)bedrijf dat dat mag doen.

Er was nog een ander staatsbedrijf dat die import deed, maar dat is opgeheven nadat de belasting ontdekte dat ze voor 330 miljoen dollar accijns hadden ontdoken.....het blijft hier natuurlijk wèl Indonesië.

Het Ministerie van Financiën, dat de accijns op drank onlangs met 300% heeft verhoogd trouwens, kent deze cijfers natuurlijk ook. En als de consumptie 156 miljoen liter is, waar er maar maximaal 32 miljoen officieel bestaat.......waar komt die rest dan vandaan?

Inderdaad: smokkel. En daar is dat Ministerie nu vol op gedoken. Sinds een half jaar is het toezicht van de douane draconisch verscherpt; die enorme hoeveelheid illegale alcohol staat namelijk gelijk aan ca. 57.000 containers per jaar!

Volgens de Jakarta Post staan er nu 17.000 in beslag genomen containers met drank in de haven van Surabaya. Doodzonde.......

Een glas wijn in een restaurant kost hier nu 3,5 euro, meer dan een dagloon voor een indonesiër.. En de bierproducenten boeken een omzetstijging van 11%.

Blijft dat zo? Ik denk van niet. Maar tot die tijd is het nippen in plaats van drinken. Proost!

En weer een stapje verder...

Het is nu 11.22 uur, dinsdag 17 februari. Dag nummer 5 van de orientation week op de Uni.

En ik hoor jullie al denken: "Wat doe je dan thuis, achter je computer?"
Simpel; Ik ben bij de Uni gaan informeren waar ik precies moest zijn voor deze dag die, volgens het programma vol stond met leuke activiteiten om de staff en andere studenten beter te leren kennen. Na mijn vraag was hoongelach echter mijn deel. "You don't want to be there. Everyone stays at home, it's too boring, not important at all. Even for a fresher like you."

En verder?
Het weekend was tamelijk rustig, niks bijzonders. Afgezien dat ik me op een site voor werkgelegenheid heb aangemeld, want alleen studeren is ook maar saai. De dag erna (eergisteren) kreeg ik al bericht, of ik wilde werken in een Private Nude Bar.
Serieus.
Maar na een beetje doorvragen bleek dat ikzèlf dus aan een chromen paal moest gaan hangen en mensen (mannen, vrees ik) vermaken op deze mag-wel-zeggen welbekende manier.
Ook serieus.
Dus ik heb maar gezegd dat ik er niets voor voelde. Dat is eigenlijk niet waar; ik voelde wel wat: een golf van ingebeelde viezigheid stroomt nu nog door mijn gedachten. Yech....

Maar er waren ook normale reacties: Deze maandag ga ik naar een workshop/sollicitatiegesprek voor eh... iets met handel. Samenwerken met entrepreneurs, meer details volgen dan wel.
Ik heb alleen nog geen flauw idee waar ik moet zijn.

Voor zover werk; Ik ben ook bezig bij de plaatselijke bank (WestPac) voor een TaxFileNumber (een nummer waardoor ik minder belastingen op mijn salaris heb), en een nieuw bank account.

Even tussen haakjes: Ik heb een prachtige penthouse gezien, waar ik mijzelf later wel zie wonen, als ik rijk, succesvol, beroemd, geliefd en welbesproken ben. Zeer onder de indruk, maar waarschijnlijk ook ONT-ZET-TEND duur. Hier enkele foto's...



Qua sociaal leven gaat het ook wel stukje bij beetje beter. Gisteren wezen bowlen, vanavond naar een openlucht-film; En elke keer met dezelfde groep mensen (stuk of 16, schat ik). Allemaal Aziaten, van Singapore, Maleisië, Japan...

Maar Australiërs zijn ook erg aardig. Zo heb ik in een bushokje met een Australische (ook hier, inc. tattoos, bierbuik) zitten praten over hoe vies het hokje wel niet was, en dat vroeger alles beter was, en dat ik praatte met een licht Brits accent, en dat zij met een Duitser is getrouwd, en dat alle buschauffeurs "friggin' arseholes" zijn.

En ze zijn allemaal zo. Geweldig toch?

Er is er één jarig.....

En dat is Elise. Gefeliciteerd met je 12e verjaardag meid!

Vanmorgen vroeg hebben we voor haar gezongen en heeft ze de cadeautjes van Robrecht (mooie kettingen met een draak en een doodshoofd, helemaal Elise), van Winda (meisjesdingen waar ik de naam niet van weet) en van ons (kewle stereo voor op haar nieuwe kamer, waar ze haar iPod bovenop kan inpluggen) in ontvangst genomen.

Vervolgens zijn Stef en ik de verjaardagstaart gaan ophalen die Stef in Denpasar had besteld – en wàt voor een taart.......Sponge Bob en zijn vrienden!

Ontbijten met Jos in Batujimbar, thuis taart eten (en zoet, zòet....onze tanden verkleurden blauw en groen, klik rustig de foto van Jos even aan om te zien hoe erg) en 's middags vrij. Rammstein schalt uit de boxen. 's Avonds zijn we naar The Village gegaan, waar Elise door het personeel verrast werd met nòg een taart. En, als het lukt: woensdag gaat ze het vieren in Kuta Waterboom met haar vriendinnen.

Een andere zaterdagmorgen...

Terwijl mijn familie op Bali het er eens even lekker van neemt, is het in Australië ontzettend druk voor ondergetekende. Om bij het begin te beginnen:

Ik ging met nieuwe mensen in de avond nog iets drinken, en daar heb ik veel nieuwe contacten kunnen leggen. Zo heb ik mezelf al aan kunnen melden bij een toneelclub op de Uni via iemand die daar bij zit; Ik zou in een band moeten spelen bij een paar jongens als drummer (gitarist hadden ze al); En dit wetende kwam iemand (uit Singapore) aan mij vragen of ik niet eens drumles aan haar wilde geven.
En verder heeft iedereen ook gewoon gezellig met elkaar kunnen praten alsof ze elkaar al jaren kenden, dus dat zat wel snor.

De volgende dag moest ik naar UWA om de vakken te kiezen, studentenkaart op te halen, en te laten registreren dat ik echt besta. Dit alles natuurlijk op de zeer bekende Kafkaëske wijze: Eerst dit formulier invullen, dat samen met een kopie van dat aan die meneer geven, maar niet voordat je bijlage ik-weet-niet-hoeveel hebt aangevraagt aan mevrouw Hustefluts die zich bevindt aan de andere kant van de campus, etc. etc. etc. In dat opzicht is het overal hetzelfde, en het duurde ook niet langer dan 5 uur, voor ik goed en wel klaar was. Maar het is gelukkig geregeld.
Oh ja, mijn vakken voor dit semester zijn: - Psychologie
- Filosofie
- Engelse literatuur
- Taalkunde/communicatie

Daarna werd ik thuis opgehaald om met diezelfde nieuwe vrienden te gaan shoppen. Leuk idee, enkel waren deze twee stoethaspels die voorin zaten in de auto totaal de weg kwijt, zodat we, na 2 uur rijden, uiteindelijk alleen nog tijd hadden om vlug iets weg te werken voor de hele shoppingmall sloot. Daarna gingen we nog naar een bescheiden feestje in de Curtin University, waar een vriendin van iemand net was afgestudeerd. Aldaar kreeg ik zelf ook al visioenen die begonnen met: "Ooit zal ook ik daar staan..."

De volgende dag (gisteren) had de Uni een tour rond de stad Perth gepland voor alle internationale freshmen (eerstejaars), om 12 uur. Ik kwam wat eerder, omdat ik in de Guild (Ik denk een soort van algemene studentengemeenschap binnen de UWA) nog met iemand wilde praten over de toneelclub. Er blijken er zelfs 2 te zijn, en ik kan mezelf op allebei annmelden.

Wat ik ook van plan ben.

De tour zelf was hartstikke saai.
Het duurde 4 uur, maar wat ik heb gezien is een bos en een haven. voor de rest alleen maar op de weg rondrijden. Jammer maar helaas. Voor de lunch typisch Australische Fish 'n Chips gegeten; Ook voor de laatste keer. Afgezien daarvan was het wel leuk om weer eens nieuwe vrienden te maken, want daar was het ook wel een beetje voor bedoelt.

Die avond weer eens uit eten met (alweer) dezelfde vrienden, bij een Italiaan; waar de porties GIGANTISCH waren. Daarna, omdat het vrijdag, en dus nog vroeg was, naar het huis van een vriendin gegaan om daar bij te komen. Met de Wii gespeelt, gekaart (raad eens wie er 2 keer won van de 3?) en zeer interessante informatie gekregen wat betreft op jezelf wonen.

Nu?
Ik ga vandaag wat boodschappen doen, even naar de bank voor financiële zaken en een fiets aanschaffen. Dan kan ik daarmee de bustour nog eens dunnetjes overdoen. En dan misschien 's avonds naar het strand. Niet alleen uiteraard.