Het Sanur Village Festival

is gisteren geëindigd, onder andere met een vliegerwedstrijd die de hele dag en avond (vliegers met verlichting, looplichtjes etc.!!!!) heeft geduurd en waar in verschillende categorieën harde strijd is geleverd. Ademloos gekeken. Om je een idee te geven: de staarten van die 5 gelijkvormige vliegers die je in de lucht ziet op de laatste foto, zijn ca. 80 meter lang.

Beelden zeggen meer dan woorden. Veel plezier met de foto's die Jos maakte.

En wat hebben we de afgelopen dagen gedaan?

Eindelijk eens niet zo veel – d.w.z. dat we nu twee keer naar het Sanur Festival zijn geweest: met de opening natuurlijk, maar ook de volgende dag – want ik trof ineens een mailtje aan in de post van Vincent en Wendy – ze bleken getrouwd, op huwelijkreis....en in Sanur!

Dus afgesproken, het festival bezocht (maar wel ver van het podium, gelukkig) en daarna wat gaan eten en thuis op het terras, waar ook Hasron aansloot, bijgepraat. Helaas moesten ze vrijdag al weer terug naar Nederland....

Elise kwam vrijdag volkomen afgedraaid van school – een week met zoveel nieuwe indrukken hakte er wel in, ze was echt doodop. Maar ze vindt het gelukkig nog steeds erg leuk!

De opening van de Olympische Spelen hebben we op de Indonesische TV mogen aanschouwen. Ongeveer de helft van de tijd werden we blij gemaakt met reclames, waarbij zeker 14 keer een of andere directeur van een zeecontainer-bedrijf een kletsverhaal ophing. Kortom: vandaag op Youtube nog maar eens gekeken. De Olympische Spelen zijn hier amper te volgen (het gaat niet zo lekker tussen Indonesië en China) en dus probeer ik via een proxy NBC te krijgen maar dat gaat nog niet. Eens zien dat we een expert kunnen inschakelen....

Ja, we zijn nog steeds met die grond bezig. Maar heel erg voorzichtig, want we willen liever niet bij de grote groep mensen horen die hier flink bij de poten is genomen. De eigenaar is daar niet bij mee. En daar geef ik niets om. Puh. Het zal wel, hoe goed je je ook voorbereidt: op eigen houtje gaan wij hier geen verplichtingen aan, geen voorschotten betalen etc. Tot alles perfect is uitgezocht en goedgekeurd door een hele goede notaris gebeurt er helemaal niets.

Gelukkig krijgen we hulp van onze vrienden hier; gistermiddag en vanochtend hebben we bij Dolf en Carin al een eerste indruk gekregen hoe het er uit zou kunnen gaan zien (en afschuwelijke verhalen gehoord van Nederlanders die even niet zo goed opgelet hadden). En Jos blijft natuurlijk onmisbaar met zijn inzichten en contacten hier; ik ga met hem binnenkort onderzoeken of de lokale gemeenschap nou wel zo blij zou zijn met onze eventuele komst en andere addertjes onder het gras - of eerder: pythons onder het alang alang.

Vanavond gaat onze Arjuna op stap naar het Festival met Sari. Wij mogen niet mee – en dat willen we ook niet, Hasron komt dadelijk en blijft tot maandag, da’s ook gezellig.

O ja; sinds gisteren doet de jacuzzi het ècht. Wij wisten het niet, maar dat ding blijkt verwarming te hebben zodat je niet in koud water van zo’n 29 graden hoeft te bubbelen, maar ‘m gewoon tot een lauwe 40 graden kan opstoken. Vanmiddag geprobeerd- 34 graden is ook best lekker. Een graad voor elke dag dat we hier waren zonder functionerend bubbelbad – en we hebben het niet eens gemist. Wat kun je toch wennen aan primitief leven.......

Het verkeer.....

Inmiddels rijden we nu een paar weken rond met een motorfietsje. Nog niet de definitieve, want de kentekenplaat is nog niet af (zou een week duren, we gaan nu dus naar week 3) maar met een gehuurd exemplaar.

Nou ja, motor....het is zo’n scootermodel waar in Nederland bi-culturele kansenjongeren in prachtwijken op rondscheuren, zonder helm natuurlijk want dat moet mogen van de buurtregisseur omdat-ie anders geen respect heeft.

Maar dan wél 125 cc, dus 100 haal je er op je sloffen op. En dat is hier heel, heel erg hard. Waarom?

Ten eerste gebruiken Balinezen hun spiegels uitsluitend om te zien of hun haar goed zit; achter zich kijken doet hier niemand. Het is eigenlijk net skiën: kijk voor je, alles wat er achter je gebeurt lost de persoon achter je maar op.

Dat betekent natuurlijk ook, dat invoegen een stuk eenvoudiger wordt: je kijkt uitsluitend naar de plek waar je heen wilt en draait het gas open. Het kijken naar het aanstormend verkeer is niet bedoeld om te zien of het kan, maar om te tonen dat je ze hebt gezien en er dus ruimte voor je gemaakt dient te worden.

Ik moet zeggen: het werkt.

Verder rijdt iedereen hier natuurlijk links. In België en Nederland deed ik dat trouwens ook altijd, maar voor anderen kan het wennen zijn.

Dat doen Balinezen overigens met een (fl)air alsof ze al rijden sinds ze kunnen lopen en meestal is dat ook zo. Wees dan ook niet verbaasd als je hier een jongetje van een jaar of negen op zo’n motor ziet scheuren met 3 vriendjes achterop. Rijlessen heeft hier niemand gehad, een rijbewijs koop je gewoon op het politiebureau na het afleggen van een testje en zonder testje kan het ook maar dan is het iets duurder.

Snelheidslimieten zijn een onbekend fenomeen, digitale flitskasten, radarcontroles en struikrovers met laserguns dus ook. Je gaat gewoon zo snel als je durft. Op twee wielen kan dat leiden tot grappige verrassingen, omdat kuilen in de weg diep kunnen zijn, putdeksels soms een centimeter of 10 uitsteken, er grote keien op de weg kunnen liggen en ook tegenliggers inhalen wanneer ze daar zin in hebben – en niet wanneer er ruimte is. Want die ruimte maak jij dus, zeker als die tegenligger een hele dikke auto is. Het recht van de sterkste.

Te langzaam rijden is ook niet fijn, want dan wordt je links en rechts ingehaald door lieden die vervolgens vlak voor je laten zien dat ze de kunst van het “snijden” tot in de perfectie beheersen.

Wegsignalering is eveneens een beetje anders. Waar ik me vroeger wel eens ergerde aan een versmalling op de snelweg, van drie rijstroken naar één, en dan kilometers pylonnetjes omdat er ergens een stukje vangrail uitgedeukt wordt door twee kantonniers, ben ik hier van die ergernis verlost.
Een tak met een lap, eventueel met een bordje “hati hati – ada projek” erbij, betekent dat ca. 40 centimeter daarna een stuk weg is verdwenen of dat er vier mensen op hun hurken de rijbaan versperren omdat ze een wiel verwisselen van een vrachtauto die nog eigendom is geweest van Multatuli.

Valhelmen zijn verplicht, maar ook erg warm. Dus doe ik (dom, ik weet het) die alleen op als we over de snelweg moeten want daar is-ie verplichter dan elders. En nodiger, trouwens. Zonder helm stoppen bij een agent om de weg te vragen leidt tot een zonnige glimlach en de juiste richting. Geen woord over je butsmuts, heerlijk.

En verder is het afsnijden van bochten een nationale sport; bijgaande plaatjes vond ik op Internet en ze geven exact weer hoe men rijdt. Vandaar dat je de toeter ruimhartig gebruikt, zeker bij het naderen van een onoverzichtelijke bocht. Dat waarschuwt de wegpiraat aan de andere kant dat je er aan komt en hij/zij niet binnendoor de bocht moet komen; en als je zelf niets terughoort, kun jij dus ook mooi kort door die bocht. Een kapotte toeter is dus heel erg gevaarlijk.

Vooral omdat er nog een hele belangrijke fundamentele regel is: bij een aanrijding is de buitenlander schuldig.

En vaak is dat ook zo: waar Balinezen een vloeiende manier van rijden hebben ontwikkeld en er dus toch (ongeschreven) regels bestaan, hebben sommige buitenlanders in hun overmoed het idee dat geen regels betekent: leef je maar uit. Zie bijgaand filmpje http://nl.youtube.com/watch?v=kZ0V15Ic8cc&feature=related . Het zal je niet verbazen dat er dus wel eens wat mis gaat hier...

Donderdag 7 augustus een uur of half elf.

Ik besef net dat morgen onze Sumatraanse vriend, Hasron, komt logeren. Hij heeft dan een break van 2 dagen om daarna weer naar Jakarta te gaan geloof ik. Gezellig, we moeten hem dan wel bij de security aanmelden met een kopie van zijn paspoort, zoals dat met al onze logees moet, want veiligheid gaat voor alles!

De laatste keer dat hij hier was heeft hij ons verteld dat hij ons vanaf dat moment ziet als zijn oudere zus (“kakak”, sorry vooral voor de Vlamingen onder ons het noemt nou eenmaal zo, de laatste “k” spreek je n.l. nauwelijks uit)en oudere broer (“abang”, kan ik helaas niks geks van maken). Hij bracht het zo met respect dat we er verlegen van werden. Het betekend blijkbaar heel wat en precies de waarde ervan ben ik nog niet achter maar wil ik wel achterkomen nog. Wat hij er wel bij vertelde was dat in ieder geval, wat er ook mogen zijn, hij altijd voor ons klaarstaat met name mochten wij wat betreft het leven in Indonesië ergens problemen mee hebben. Maar ook als Peter in België is dan komt hij bij mij en de kinderen logeren zoveel hij kan om over ons te “waken”.

Ik moet er écht achterkomen wat dat dan precies voor ons betekend want deze eer moeten we toch hoog houden?! In ieder geval komt hij dus morgen en onze Nyoman moet ik nog vertellen dat ze een van de logeerkamers gereed maakt.
Wat was er morgen ook al weer nog meer?

Ja, natuurlijk! De opening van de Olympische Spelen in China. Wil ik perse zien! Het is altijd al een flink spektakel maar ik heb een vermoeden dat de chinezen er iets mega spectaculair van weten te maken. Alleen moeten we nog uitvinden of we hier in huis en zender kunnen vinden die dat uitzendt en anders willen we naar een kroeg ofz o omdat te gaan kijken met Jos en Hasron. Nu heb je hier over het algemeen, als ze al een tv hebben, in een café zeer slecht beeld op een klein scherm, dus misschien dat we wat kunnen vinden in een buitenlandse tent. Maar goed, zoals alles hier gaat; over wat er morgen gaat gebeuren zien we morgen wel.

Peter is op dit moment weer in onderhandeling over dat stuk grond in Saba (Sabeueuh, op z’n balinees) Gyanyar. Wat dat betreft voelen wij allebei continu een grote spanning. Het is ook niet zomaar iets. Er komt ook veel bij kijken en dan bedoel ik heel andere dingen als in Europa. We zijn hier nog maar zo kort. Het is geen nieuws als ik zeg dat het heel anders is als je hier woont dan als je hier een paar weken op vakantie bent. Wisten we, zijn we niet bang voor, gingen we misschien zelfs voor deze kant op. Maar als het gaat om officiële transacties, werken e.d. dat is toch een heel ander paar mouwen. Toch, ook dat wisten we. Gelukkig hebben we dan Peter die niet eens iemand een hand geeft zonder zeker te weten dat diegene z’n hand wel gewassen heeft, daarbij zijn naam noteert en achteraf gaat verifiëren of dat wel klopt. Bij wijze van….

Want wat mij het meest opvalt tijdens onze onderhandelingen en tijdens het regelen van onze KITAS en onze werkvergunningen en tijdens het regelen van de overtocht van onze grote schat, Chica, en niet te vergeten het naar school gaan van Elise op dit moment en Robrecht met z’n voorbereidingen voor de Universiteit, dat angst (in ieder geval bij mij) de bovenhand heeft.

Bij de grond; Is de eigenaar wel de eigenaar? Doen we er wel goed aan zoveel geld te investeren op Bali? Wat doen ermee als we besluiten terug naar België te gaan?

Bij de KITAS en werkvergunningen; Krijgen we alles wel rond? Als we dit rond krijgen komen we dan wel door de security check van de douane met onze container die nog altijd in Surabaya staat, ondanks dat we niets te verbergen hebben?
Bij Chica; Hoe lang gaat dat nog duren? Gaat het wel lukken? Als het lukt, krijgen we haar wel in goede conditie hier? Haar kennende heeft ze weken nodig om over de vluchtreis heen te komen en komt ze er wel overheen? Wat doen we haar aan?

Bij Elise is het eigenlijk een ander verhaal. Wij zijn ongelooflijk trots op haar want (zoals ze dat met alles doet) ze vliegt er gewoon in ondanks dat ze verschrikkelijk zenuwachtig is geweest de dagen voor dat ze naar school ging. Nu, jullie hebben gehoord en gezien wat ze van haar eerste dag vond. Maar toch, wat doen we haar aan, wat doen we haar aan? De “coole” rugzak die we voor haar gekocht hebben blijkt al te klein te zijn en vooral ook omdat hij over 1 schouder gaat is dat gewoon te zwaar voor zo’n klein lichaampje. Dus, de rugzak van Robrecht (die hij bedoeld had om mee over Bali te “tracken”)moet er aan geloven. Die is groter en vooral comfortabeler. Van de 3 talen waaruit ze moest kiezen (Engels, Frans, Indonesisch, maar Engels heeft ze sowieso een paar uur in de week) heeft ze voor Indonesisch gekozen (ibu had gehoopt op Frans maar Allah da’s ibu), voor haar de moeilijkste. Hier krijgt ze ook extra begeleiding voor omdat ze de enige uit de klas is die nog geen Indonesisch heeft gehad. Daar komt nog bij dat het les is vanuit het Engels natuurlijk. Amai amai.

Gelukkig heeft ze al gemerkt dat ze met rekenen en wiskunde best vooruit is (zo kennen we haar weer) en wat ik ook zeer belangrijk vind is dat ze ontzettend veel plezier heeft in het leren van talen. Als we ergens zijn met z’n allen dan doet ze al haar bestellingen zelf en zelfs in een boekwinkel vragen naar het allereerste boek van Harry Potter in het Engels en niet alleen dat maar pas terug komen als ze tevreden is met het antwoord. Nog even en ze doet het in het Indonesisch. Zelfs als ze briefjes voor ons schrijft thuis zijn die in het Nederlands én Engels.

Verder staat ze ieder ochtend om 06.00 uur op en als Peter om ong. 06.45-07.00 uur beneden is om haar naar school te brengen heeft ze meestal gegeten en zit ze al klaar om te gaan. Om 08.00 uur gaat dan de schoolbel en als ik haar om 14.45 uur weer kom halen (op de brommert!!) merk ik dat ze echt moe is. Ze zal daar nooit aan toe geven want ondanks dat komt ze thuis en gaat meteen aan haar huiswerk en zit vol verhalen. Het zwembad heeft ze al een paar dagen links laten liggen! De nationaliteiten zijn ook zeer divers in haar klas. Japan, Italië, Denemarken enz. en één jongetje uit Aalst België. Zie foto. Ik geloof zelfs dat 2 Japanse meisjes hier in de straat wonen, dat zou ze nog gaan vragen. Als mevrouw een gaatje kan vinden in haar overvolle agenda dan zal ik vragen of ze nog een stukje schrijft voor de weblog.

Bij Robrecht: lukt het hem om die auditie op dvd in elkaar te zetten vóór eind september? Hoe zal het hem vergaan tijdens zijn voetreis over Bali? Wordt hij aangenomen op die richting waar hij voor wil gaan? Zo niet, moeten we hem overeind helpen vanwege de teleurstelling of gaat hij gewoon door naar het alternatief? Gaat hij Australië en dus Perth leuk vinden? Gaat hij het redden zo helemaal zelfstandig (zonder z’n mammie, hihi)? Wat zijn voetreis betreft hebben wij al gezegd dat hij dat pas mag gaan doen als zijn auditie klaar is. Eerst wat moet dan wat leuk is, toch? Wat hem betreft gaat zijn verhaal pas (of al?) begin volgend jaar beginnen. Spannend, gelukkig maar want daar hebben we zó weinig van!

Maar ook op hem zijn we trots. In deze periode waar al onze aandacht gaat naar regelen, piekeren, en onze kleinste smurf die nu op school zit, speelt hij gitaar, mondharmonica, leest voor de zoveelste keer uit Shakespeare, boeken van Peter, ja zelfs een Engels meisjesboek van Elise, nog meer boeken van Peter, zwemt, en o ja sinds een paar dagen heeft meneer zijn eigen Macbook waar hij ook niet van af te slaan is en dit alles zonder klagen uit verveling of zo.

Het hele huis ligt nu trouwens vol met snoertjes en draden van laptops, i-pods, gameboy en telefoons (oj a, Elise heeft haar eigen telefoontje nu). Ik denk dat als we ons nieuwe motortje hebben hij er wel meer zelf op uit zal gaan. Hij zal wel moeten want hij heeft nog genoeg uit te zoeken voor zijn dvd. En dit ook nog onder het zicht van de Balinese meisjes die bij bosjes in zwijm vallen als hij voorbij komt. En ik overdrijf niet! Zijn gezicht staat al op heel wat mobieltjes. Is trouwens iets waar Jos helemaal niet goed van wordt want als we ergens eten hoeft Robrecht niets te betalen en kost het voor Jos het dubbele (sorry Jos, ik vond dat wel een leuke grap van die serveerster). Dus, aan onze kinderen zal het niet liggen, die gaan er gewoon voor. Net als wij alleen met wat minder zorgen in hun hoofd heb ik het idee, althans niet de zorgen die Peter en ik hebben.

Sanur Festival. Zijn we gisteren geweest tijdens de opening. Dit is een jaarlijks terugkerende happening en een beetje te vergelijken met Eindhoven Culinair. Op een grote open plek zijn tentjes, warunkjes opgezet waar locale horecagelegenheden hun etenswaren aan de man brengen. In het midden zijn prachtige tafels gedekt voor belangrijke mensen zoals gouverneurs, consuls en ambassadeurs met daarvoor een gigantisch podium waarvan iedereen werd toegesproken, speech na speech na speech na speech……….Desalniettemin was het erg gezellig, we hadden een leuke plek om te zitten en omdat alles in een cirkel was opgesteld zag je iedereen wel en keer of 3 langskomen schuifelen. Dit gaat nog een paar dagen duren dus ik vrees dat we nog wel terugkomen.

Ik moet zeggen, dit maakt het ook niet gemakkelijker om doordeweekse dagen te beleven als doordeweekse dagen, snap je? Maar je kunt je ook afvragen, moet dat dan?? …..Nééééh.

En natuurlijk ben ik nog jarig geweest. ’s Morgens ben ik traditioneel wakker gemaakt met gezang en kadootjes en aan het eind van de middag zijn we wat gaan drinken bij de Hoek van Holland waarna we naar een aanbevolen restaurant zijn geweest met Jos, niet zo ver van ons huis waar we heerlijk gegeten en gedronken hebben inclusief heerlijke wijn en een cognacje bij m’n ristretto want ik was jarig. Daarna heeft Peter Elise naar bed gebracht en zijn Peter, Robrecht, Jos en ik nog een biljartje gaan slaan in een kroeg. Was ook zeer gezellig maar de volgende ochtend was ik niet blij met die ene gin tonic te veel. (Shirley en Ans, hier zat n.l. wel echte gin in!). Ik ben trouwens een jaar jonger dan ik dacht (hebben de kinderen uitgerekend) dus ik heb tegen iedereen mijn verkeerde leeftijd lopen roepen. Sorry, mensen ik ben nog geen 29 dus…

Omdat op mijn verjaardag de beautysalon dicht was, was ik genoodzaakt hier de volgende dag naar toe te gaan. Woensdag dus, gister. Ik dacht, ik laat me eens lekker verwennen. Manicuurtje, pedicuurtje, facial en een fullbody massage. Nou, die massage was alles behalve relaxing. Wat heb ik een pijn geleden!. Volgens de masseuse waren mijn spieren (heb ik die??)keihard en zat alles vast . Wat was ik blij dat ik geen massage van 90 minuten had afgesproken maar van 60. Van haar moet ik volgende week terugkomen om het bij te houden maar ik denk niet dat ik durf. In ieder geval zien mijn handjes en teentjes er weer goed uit en is mijn gezicht weer goed gereinigd.

Het wachten is nu op Peter, die terug moet komen van het strand met Jos. Die zijn wat gaan slenteren om mensen te leren kennen, en dé plek om dat te gaan doen schijnt het strand te zijn. Over een half uur is het n.l. alweer tijd om Elise van school te halen en ik moet de motor daarvoor hebben om me weer in het verkeer te storten. Ik schijt nu al peu………..

Geduld, geduld

Bezit ik, zoals de meesten weten, in ruime mate. En ik ben er zuinig op! Zodat ik het maar weinig gebruik – meestal hoogstens 0,003 seconde per keer.

Helaas is dit een land, waar je toch regelmatig wordt uitgedaagd om er een flink beroep op te doen, zoals het volgende voorbeeld wellicht illustreert.

Gisteren kwam onze Elise thuis met de mededeling, dat ze vandaag moest sporten en dat het dus wel fijn zou zijn als ze sportkleding zou hebben. Die bleken we aan te kunnen schaffen op school dus ik meteen in de telefoon geklommen.

Nee, nu naar school komen was niet meer mogelijk want het winkeltje was dicht. Maar geen nood: morgenochtend om 7.45 is de winkel open, ruim op tijd want de lessen beginnen pas om 8.00 uur.

Je begrijpt wie er al om 7.38 bij de winkel waren? Precies.

Waar we door de security zijn gevraagd om om 10.00 uur terug te komen want helaas: de winkel was op alle dagen inderdaad om 7.45 open, maar vandaag om 10.00 uur.

Dus ik, met een strakke glimlach om de mond, naar huis. Nadat ik Elise had beloofd om vóór de sportles haar kleren te komen brengen.

En om 10.00 uur weer terug , om geconfronteerd werd met “Nee hoor, de winkel is al dicht. U had hier om 7.45 moeten zijn. Kom morgen maar terug.”

Dus ik met een nog iets strakkere glimlach niet naar huis, maar naar de School Office met de vriendelijke tekst dat ik geen pingpong bal ben en niet speciaal terug kom voor niets. Ofwel: kan de winkel open?

“Ja, maar de winkel was om 7.45 open! U had er toen moeten zijn.”

*glimlach* “Inderdaad, dat vertelde u mij gisteren en ik was er ook om 7.45 maar....”

“Nou vooruit, dan komt er over 5 minuten (d.w.z. 10.15) iemand. Gaat u maar terug.”

Met een brede overwinningsglimlach terug naar het winkeltje.

En om 10.30 uur wederom, met een grimas die voor een glimlach moest doorgaan maar waarschijnlijk meer weg had van een bloeddorstige grijns, retour naar de School Office. Want er was dus niemand gekomen.

School Office: “Niemand? Dat kan niet. Sorry. Als u terug gaat naar de winkel is er iemand binnen 5 minuten.”

Terug. Glimlach pas op het laatste moment op het gezicht geschilderd.

Na 5 minuten kwam er inderdaad een mevrouw, die me uitlegde dat de winkel morgen, om 7.45, open zou zijn en of ik dan wilde terugkomen?

Nee, dat wilde ik niet (glimlach). Kon ik ook niet (bredere glimlach) en wilde ik niet (oren vallen in de mond) omdat ik er al was om 7.45, vanmorgen.

“Ja, maar als u een schooluniform wilt bestellen moet u niet hier, maar aan de overkant zijn”

“Dat heb ik al besteld, lieverd (smile van Dracula om 23.55) maar het gaat om sportkleding en dat ligt hier. Kijk maar, daar (wijst naar stapel achter de ruit)”

*zuchtend* “okee, vooruit dan maar” en de mevrouw doet schoorvoetend de deur open.

Sportkleding gepakt en in 2 minuten klaar? Nee, nu wil ik ook waar voor mijn geld.

V “Heeft u ook agenda’s?”
A “Nee, die krijgen ze in de klas. Ze liggen hier wel maar u krijgt er geen.”

V “En een zonnepetje?”
A “Nee, die zijn van vorig jaar en de nieuwe zijn er nog niet”

V “Blokken millimeterpapier?”
A “Nooit van gehoord” (ze lagen overigens naast haar)

V "Key cords?"
A "Uitverkocht."

V "En deze dan?" (wijst)
A "Zijn stuk, moeten terug"

V "Ze heeft nog een handdoek nodig?"
A "Sorry, nog niet binnen. Deze zijn van vorig jaar, verkeerd logo."

Kortom: de deur ging open voor sportkleding. Voor de rest moet ik terugkomen.

Morgenochtend.

Om 7.45 uur.

Met een vriendelijk glimlach.

Update

Woensdagochtend terug dus. Waar we zonder problemen het math werkboek en de key cords konden kopen. Het petje en de agenda gaan we morgen halen. Gewoon, omdat het kan.

Het woord is aan Elise: de eerste schooldag

De hectiek van een rustig leven

...even kijken...zaterdagavond kregen wij bezoek, daaraan voorafgaand hebben we Skype uitgetest met Stephanie in België en dat werkte uitstekend.

Die avond, tijdens een Thaise maaltijd die Stef in alkaar heeft geknutseld, veel geleerd van Joseph, een nieuw Zeelander die hier een bedrijf van enkele honderden mensen runt, en van zijn Balinese vrouw Desak. – ondernemen in Indonesië gaat nog een hele uitdaging worden.

Zondag zijn Robrecht en ik zijn MacBook gaan kopen – die waren allemaal uitverkocht, nu zijn ze weer binnen. Alleen jammer dat dan de betaalautomaten “plat” liggen, zodat we alsnog met lege handen naar huis konden. Hier kan echt niets in één keer, beginnen we te beseffen.

’s Middags zijn we de onderhandelingen begonnen met de eigenaar van een stuk grond dat we zouden willen kopen. Dat ging best goed, wel apart om in een numerieke minderheid (Steffie en ik) te praten met zeven Balinezen. Weliswaar één eigenaar, maar de ondersteuning was goed geregeld.

Het gaat nog lang duren, maar de eerste grote prijsconcessie is binnen. Dus wie weet.....

Daarna rap naar huis, want we hadden een afspraak met de dokter voor Elise. Die had al weken last van jeuk op haar hoofd, wij dachten eerst aan een hitte-allergie omdat er niets te zien was, maar ze blijkt hoofdluis te hebben. Die is hier buitengewoon zeldzaam (de eerste keer dat de dokter het in 11 jaar meemaakte, Stef had na lang zoeken één luisje gevonden en die hadden we in een potje bewaard dus de diagnose was snel gesteld).

Zo zeldzaam, dat de shampoo besteld moest worden in Denpasar en die komt vanmiddag (maandag). En natuurlijk moeten alle kussens (stuk of dertig) gewassen en in de zon gedroogd, enzovoort en zovoort. Hoe ze er aan komt is ons een raadsel; volgens de dokter heeft ze het van een ander kind, waarschijnlijk in België, overgekregen omdat het hier niet voorkomt.

Maandag? Dat is toch Elise’s eerste schooldag? Inderdaad ja!
We hebben haar met z’n allen vanmorgen naar school gebracht, waar ze perfect is ontvangen en opgevangen. Om half tien hebben we haar ook weer opgehaald, omdat we naar de immigratiedienst moesten voor handtekeningen, nog meer foto’s dan de tientallen die ze al van ons hebben, en vingerafdrukken.

En vervolgens naar de politie, meer specifiek: naar de criminele recherche, voor..... handtekeningen, wéér foto’s maar deze keer met een nummer op de borst en naast een meetlat, en natuurlijk ook weer vingerafdrukken.

Dit alles in verband met de verblijfsvergunning-procedure; ooit, ooit komt dat ding.

Terug naar Elise: vanmiddag volgt een interview, want we zijn natuurlijk erg benieuwd naar haar ervaringen.

Feesten op Bali – deel 2

Niet alleen Galungan vindt om de 210 dagen plaats. Ook aan den muzikalen medemensch – neen, sterker nog: aan allen door wiens ad’ren den geest der muze stroomt - is gedacht!

Tumpek Krulut is gewijd aan alle muziekinstrumenten, maskers en andere hulpmiddelen voor kunstzinnige uitingen die in de Balinese religieuze ceremonies worden gebruikt.

Zij die kunnen rekenen hebben natuurlijk al lang gedacht: “hee, als dat maan-jaar van de Pawukon kalender 210 dagen duurt, dan heeft zo’n jaar 30 weken!” Dat klopt inderdaad, en zoals je waarschijnlijk ook wel weet is de naam “Tumpek Krulut” afgeleid van de naam van de 17e week van die kalender. Nee? Wist je dat niet? Hmm....

Het feest duurt een dag en dan wordt er flink geofferd aan de instrumenten e.d.; ze worden ook eens goed schoongemaakt, versierd met jonge kokosbladeren, en besprenkeld met heilig water (tirtha). Dat offeren wordt gedaan door de groepen die de instrumenten, maskers etc. gebruiken en ze vragen daarbij ook de zegen “van boven” af.

En dan is er nog Saraswati, gewijd aan de godin van kennis en schone kunsten – de godin van onze Arjuna dus, maar daar zie je als buitenstaander weinig van omdat dat binnen de familie wordt gevierd; Pagarwesi, 4 dagen na Saraswati, is gewijd aan de voorouders en bedoeld om voorspoed en bescherming te vragen –dit doen de Balinezen thuis en in de tempels; en Tumpek Landep.

Tumpek Landep is voor ons een hele belangrijke. Het is oorspronkelijk gewijd aan het zegenen en scherpen van wapens; tegenwoordig voor alle “wapens van het leven” die van metaal zijn. Dus televisies, computers, maar ook fietsen, motoren en auto’s en als je het verkeer hier ziet zijn dat inderdaad wapens.

Dit feest wordt dus ook in de tempels van deze zaken gevierd – bij ons heten dat garages. Ook ons motortje zal gezegend moeten worden, eerst voorlopig en dan tijdens Tumpek Landep. Wij maken foto’s!

Feesten op Bali – deel 1

Nee, deze keer niet een verhaal over één van de feestjes waar we zijn geweest, maar over de verschillende belangrijke Balinese feesten - in vervolg op http://herfkenslog.blogspot.com/2008/02/hindoesme-op-z-balinees.html

Een basisprincipe van het Hindoeïsme is dat het universum gestructureerd is. In de hiernaast afgebeelde cyclus van geboorte (Brahma, de schepper), leven (Vishnu, de beschermer), dood (Shiva, de vernietiger) en wedergeboorte (hé, daar is Brahma weer) gebeurt niets toevallig en het is van groot belang dat de balans tussen orde en chaos wordt bewaard. Overal zijn geesten die over het leven waken en deze geesten moeten natuurlijk regelmatig ceremoniële aandacht krijgen om ervoor te zorgen dat ze die balans in stand houden.

De Balinezen doen dat met rituelen en festivals. Deze laatste hebben grote betekenis en vormen een onderdeel van de kern van de Balinese cultuur.

Daarnaast zijn er andere, door de overheid of andere organisaties georganiseerde festivals, die er op gericht zijn om aspecten van de Balinese cultuur te ondersteunen en te bewaren, zoals dat Bali Art Festival waar we geweest zijn – een echt geweldige expositie over de rijkdom van de Balinese cultuur, die ieder jaar van half juni tot half juli plaats vindt.

Maar er zijn nog een paar hele belangrijke religieuze en omdat de Balinezen drie verschillende kalenders gebruiken (de westerse, de Saka kalender die in India wordt gebruikt en de heel belangrijke Wuku of Pawukon maan-kalender van 210 dagen, die o.a. wordt gebruikt om goede en slechte dagen voor huwelijken, crematies etc. vast te stellen) zijn die niet allemaal op vaste data.

Over Ogoh Ogoh en Nyepi, het Balinese Nieuwjaar, hebben we het al gehad op 28 februari. Maar daarnaast zijn er nog wel een paar:

Shivaratri is de Nacht van Shiva, de vernietiger dus die hiernaast door een Balinese danseres wordt uitgebeeld. Dit feest wordt gevierd op de dag van de nieuwe maan van de zevende maand van de Wuku kalender. Balinezen geloven namelijk dat op deze dag Shiva de zonden vergeeft aan iedereen die op deze dag Shiva helpt in zijn meditaties voor een gezonde wereld door zelfbeheersing te tonen en de avond te gebruiken voor meditaties. Op deze avond is Bali heel actief, omdat de tempels vol zitten met gelovigen die de hele nacht doorwaken om te bidden, religieuze verhalen te citeren, met vrienden te kletsen en vooral: proberen wakker te blijven.


Galungan vindt iedere 210 dagen plaats, over een kleine drie weken (de 20e) ook weer en de eerste voorbereidingen zagen we gisteren al. Volgens het geloof dalen alle Balinese goden gedurende de 10 dagen van de dan volgende (Budha Kliwon Dungulan) periode naar het eiland af om mee te feesten. De Barong, het mythologische beest dat de gemeenschap beschermt (en af en toe streken uithaalt) zie je in deze periode overal rondtrekken. Voor Balinezen is dit de belangrijkste periode, omdat het symbool staat voor de overwinning van het Goede (Dharma) op het Kwade (Adharma).

Kenmerkend voor het feest zijn de penjors, lange bamboe staken – en daar gaan we over een paar weken de foto’s van laten zien.

De 10 daagse Budha Kliwon Dungulan periode, die dus begon met Galungan, wordt afgesloten met Kuningan, waarbij ceremonies worden gehouden voor de geesten van de voorouders.

Over andere feesten als Tumpek Krulut, Saraswati, Pagarwesi, Tumpek Landep

 morgen meer.

doordeweekse update

Woensdagavond zijn Robrecht aka Arjuna en ik met Jos gaan biljarten. Half negen weg, tien uur weer thuis was de afspraak. In een kroeg met vier pooltafels, een grote bar en leuke mevrouwen in de bediening. En verder alleen kerels en, zoals dat in het Engels zo mooi heet, "ladies of negotiable affection". Kortom: een wereldtent.

Het werd dus helemaal geen tien uur, maar half twee voor we vertrokken. De reden: onze Rob viel, laten we het bescheiden houden, nogal in de smaak. Er werden met drie telefoons al foto’s genomen toen we binnenkwamen, de halve avond hebben hij en ik samen met twee meisjes die daar werken gebiljart en deze twee, studentes in Denpasar, hebben hem uitgenodigd om vanavond naar Kuta te gaan. Ik ben erg benieuwd hoe we hem terugkrijgen.

Verder een paar rustige dagen; morgen krijgen we bezoek (Desak en Joseph, Jos, Yati die van Stef Thais wil leren koken, en misschien Sari (één van Rob’s studentes) met haar zusje als chaperonne want zo gaat het hier.

Dus vandaag wezen shoppen in Carrefour met Stef, nog even naar gronden wezen kijken - want onze zoektocht naar grond gaat onverminderd voort. De twee stukken die we leuk vonden, gaan niet door. Het ene bleek qua vorm te smal en lang, de eigenaar van het andere stuk besloot een uur voor de afspraak toch maar niet te willen verkopen.

Maar nu hebben we weer twee andere, ze liggen naast elkaar en allebei mooi – en die wilden we nog even bekijken. Kijk maar hiernaast: uitzicht op zee, wuivende palmbomen.....afschuwelijk gewoon. Maar ja, wat moet je anders?